Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia czesc 4

Nie wprowadzono żadnych korekt w przypadku wielu testów. Wszystkie obliczenia zostały wykonane przy użyciu oprogramowania SPSS, wersja 22.0 (SPSS). Wyniki
Pacjenci
Rycina 1. Rycina 1. Obróbka zatorowości płucnej wśród pacjentów przyjmowanych do szpitala na omdlenie.Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów w badaniu. Od marca 2012 r. Do października 2014 r. W oddziałach ratunkowych przebywało ogółem 2584 pacjentów. z 11 badanych szpitali (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu) z powodu omdlenia. Łącznie 1867 z 2584 pacjentów (średni wiek, 54 lata, zakres od 16 do 79) nie zostało dopuszczonych do szpitala lub nie było hospitalizacji (ryc. 1). Spośród 717 pacjentów (27,7%), którzy zostali przyjęci, 157 (21,9%) zostało wykluczonych z badania, ponieważ byli oni poddawani stałej terapii przeciwkrzepliwej (118 pacjentów, z których 82 otrzymywało ją z powodu migotania przedsionków, a 36 z innych przyczyn), miał wcześniej epizody omdlenia (35 pacjentów) lub nie wyraził świadomej zgody (4 pacjentów). Dlatego w badaniu uwzględniono 560 pacjentów z pierwszym epizodem omdlenia. Główne cechy demograficzne i kliniczne pacjentów przedstawiono w Tabeli 2. Większość pacjentów była w podeszłym wieku (> 75% miało .70 lat). Dowody kliniczne sugerują wyjaśnienie omdlenia innego niż zatorowość płucna u 355 z 560 pacjentów (63,4%).
Występowanie zatorowości płucnej
U 330 spośród 560 pacjentów (58,9%) rozpoznanie zatorowości płucnej wykluczono na podstawie kombinacji niskiego wstępnego prawdopodobieństwa klinicznego zatorowości płucnej i ujemnego oznaczenia D-dimeru. Z pozostałych 230 pacjentów, 135 (58,7%) miało tylko dodatnie oznaczenie D-dimerów, 3 (1,3%) miało wysokie kliniczne prawdopodobieństwo wystąpienia zatorowości płucnej, a 92 (40,0%) miało oba. U 229 tych pacjentów wykonano tomografię komputerową lub skanowanie płuc z perfuzyjną wentylacją; w przypadku pacjenta, który zmarł przed wykonaniem obiektywnych testów, przeprowadzono sekcję zwłok po uzyskaniu pozwolenia. Zator płucny został zdiagnozowany u 72 ze 180 pacjentów (40,0%), u których wykonano tomografię komputerową, au 24 z 49 pacjentów (49,0%), którzy przeszli przeszukiwanie metodą wentylacji i perfuzji (patrz Dodatek dodatkowy) i było przyczyną śmierci pacjent, u którego wykonano autopsję. Z tego powodu zator tętnicy płucnej potwierdzono u 97 pacjentów, u których stwierdzono dodatnie oznaczenie D-dimeru, prawdopodobieństwo kliniczne z wysokim prawdopodobieństwem lub oboje (42,2%, przedział ufności 95% [CI], 35,8 do 48,6). W całej kohorcie częstość występowania zatorowości płucnej wynosiła 17,3% (95% CI, 14,2 do 20,5).
Obciążenie zakrzepowe
Wśród 72 pacjentów, u których zator płucny został wykryty za pomocą tomografii komputerowej, najbardziej proksymalną lokalizacją zatoru była główna tętnica płucna u 30 pacjentów (41,7%), tętnica lobarna u 18 pacjentów (25,0%), tętnica odcinkowa w 19 pacjentów (26,4%) i tętnicy subsegmentalnej u 5 pacjentów (6,9%). Spośród 24 pacjentów, u których zator płucny został wykryty za pomocą skanowania płuc z perfuzyjną wentylacją, wada perfuzji obejmowała więcej niż 50% powierzchni obu płuc u 4 pacjentów (16,7%), 26 do 50% powierzchni obu płuc w 8 pacjentów (33,3%) i do 25% powierzchni obu płuc u pozostałych 12 pacjentów (50,0%)
[przypisy: Dentysta warszawa, dentysta w krakowie, chirurgia dentystyczna ]

Powiązane tematy z artykułem: chirurgia dentystyczna dentysta w krakowie Dentysta warszawa