Domowe automatyczne defibrylatory po zawale mięśnia sercowego

W Home Automated External Defibrillator Trial (HAT) (wydanie z 24 kwietnia), Bardy i in. zwerbowano pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego, którzy nie kwalifikowali się do wszczepienia kardiowertera-defibrylatora (ICD) 2 po medianie 1,7 roku po przebytym zawale mięśnia sercowego. Wykazano, że bezwzględne ryzyko wystąpienia arytmii po zawale mięśnia sercowego jest największe w ciągu kilku tygodni bezpośrednio po wystąpieniu zdarzenia, a następnie znacznie ustępuje, osiągając stan równowagi po około roku.3 W badaniu Hohnloser i wsp., 4 Profilaktyczne leczenie ICD w bezpośrednim okresie po zawale mięśnia sercowego u pacjentów ze zmniejszoną frakcją wyrzutową wiązało się ze znacznym zmniejszeniem liczby zgonów z powodu arytmii, ale takie leczenie nie przyniosło znaczących korzyści pod względem ogólnej śmiertelności. W związku z tym aktualne wytyczne nie zalecają implantacji ICD w ciągu pierwszych 40 dni po zawale mięśnia sercowego u pacjentów z frakcją o niskiej frakcji wyrzutowej, u których istnieje wysokie ryzyko nagłego zgonu z przyczyn sercowych.2 Potencjalna skuteczność automatycznego defibrylatora zewnętrznego (AED) w takich przypadkach pacjenci w okresie przejściowym po zawale mięśnia sercowego byliby zainteresowani.
Eloi Marijon, MD
Hôpital Européen Georges Pompidou, 75908 Paryż, Francja
fr
Nicolas Combes, MD
Serge Boveda, MD
Clinique Pasteur, 31076 Tuluza, Francja
4 Referencje1. Bardy GH, Lee KL, Mark DB i in. Użytkowanie domowe zautomatyzowanych defibrylatorów zewnętrznych do nagłego zatrzymania krążenia. N Engl J Med 2008; 358: 1793-1804
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
2. Zipes DP, Camm AJ, Borggrefe M, i in. Wytyczne ACC / AHA / ESC 2006 dotyczące postępowania z pacjentami z komorowymi zaburzeniami rytmu i zapobiegania nagłej śmierci sercowej: raport Amerykańskiego Kolegium Kardiologicznego / Amerykańskiego Zespołu Zadaniowego Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego oraz Komitetu ds. Wytycznych postępowania Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (Komitet Opracowanie wytycznych dotyczących postępowania z pacjentami z komorowymi zaburzeniami rytmu i profilaktyką nagłej śmierci sercowej: opracowane we współpracy z European Heart Rhythm Association i Heart Rhythm Society. Circulation 2006; 114: e385-e484
Crossref Web of Science Medline
3. Solomon SD, Zelenkofske S, McMurray JJV, i in. Nagła śmierć u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i dysfunkcją lewej komory, niewydolnością serca lub obiema. N Engl J Med 2005; 352: 2581-2588 [Erratum, N Engl J Med 2005; 353: 744.]
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
4. Hohnloser SH, Kuck KH, Dorian P, i in. Profilaktyczne zastosowanie wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora po ostrym zawale mięśnia sercowego. N Engl J Med 2004; 351: 2481-2488
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
W badaniu dotyczącym domowego stosowania AED, Bardy i in. nie wzięli pod uwagę możliwego wpływu na wynik odległości, jaką przebył pacjent od szpitala lub od placówki opieki medycznej. W przypadku pacjentów przypisanych do reakcji kontrolnej (tj. Wezwanie służb ratowniczych i przeprowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej), wynik byłby bardzo zależny od czasu, jaki potrzebowałby, aby karetka dotarła do pacjenta Pracuję na odległym obszarze wiejskim, gdzie czasy reakcji na nagłe wypadki są znaczne, co sprawia, że pomyślny wynik omdlenia z powodu zatrzymania migotania komór jest mało prawdopodobny. Włączenie geografii obszaru do oceny pacjenta pod kątem domowego AED może zdefiniować podgrupę pacjentów, którzy skorzystaliby z tej interwencji ratującej życie.
Angus M. Ross, MB, BS
Upper Eden Medical Practice, Kirkby Stephen CA17 4RB, Wielka Brytania
com
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają: Marijon i współpracownicy podnoszą możliwość stosowania AED w bezpośrednim okresie po zawale mięśnia sercowego. W naszym badaniu leki przeciwpadaczkowe były stosowane u pacjentów, którzy opuścili szpital i których stan był stabilny. W przypadku większości pacjentów w naszym badaniu zawał wystąpił co najmniej rok wcześniej. Tak więc nie mamy danych na temat skuteczności LPP w zapobieganiu śmierci w bezpośrednim okresie po zawale mięśnia sercowego. Ponadto rzadkie epizody nagłego zatrzymania krążenia w naszym badaniu nie pozwoliły nam ocenić skuteczności terapii AED, wykraczającej poza zwykłe działania resuscytacyjne. W związku z tym nie możemy poprzeć ani odrzucić propozycji korespondentów.
ICD nie okazały się skuteczne w okresie bezpośrednio po zawale mięśnia sercowego, ale mogą istnieć powody, dla których to odkrycie jest inne niż defibrylacja. W badaniu przeprowadzonym przez Hohnloser i wsp. u pacjentów, którzy otrzymali ICD, wskaźnik zgonu z powodu arytmii był niższy niż u pacjentów, którzy nie otrzymali ICD, ale to odkrycie zostało zrównoważone wyższym wskaźnikiem zgonów z przyczyn innych niż arytmii w grupie ICD. Te odkrycia sugerują, że coś na temat ICD (np. Stymulacja lub komplikacje związane z zabiegiem) przeciwdziała wartości defibrylacji. Ponadto wstrząśnięcia, które są dostarczane we wczesnym okresie po zawale mięśnia sercowego u pacjentów wysokiego ryzyka, same w sobie mogą być szkodliwe ze względu na ich ujemny efekt inotropowy, szczególnie jeśli wstrząsy są niewłaściwie podawane w przypadku migotania przedsionków. Tak więc wszelkie niepożądane konsekwencje terapii ICD wspierają potencjalną rolę terapii AED w tej konkretnej sytuacji. AED nie krążą, powodują komplikacji chirurgicznych lub rytmów szokowych, które nie są częstoskurczem komorowym ani migotaniem komór. W związku z tym uważamy, że kwestia wartości AED w bezpośrednim okresie po zawale mięśnia sercowego pozostaje otwarta i zasługuje na dalsze badania. Z pewnością jest to terapia niskokosztowa, która wiąże się z niewielkim ryzykiem w jej realizacji. W wynikach naszych badań nie ma nic, co by argumentowało przeciwko takiemu procesowi.
Dr Ross podnosi bardzo cenny punkt, w którym pacjenci z zatrzymaniem krążenia, którzy są daleko od służb ratownictwa medycznego, mogą być narażeni na podwyższone ryzyko w porównaniu z mieszkańcami miasta. W związku z tym dostępność AED w domu może mieć szczególną wartość dla pacjenta mieszkającego na wsi lub w rejonie, gdzie służby ratunkowe są nieoptymalne. W naszym badaniu liczba zdarzeń była zbyt niska, aby rozwiązać ten problem w sposób definitywny, ale możemy powiedzieć, że ratowanie pacjentów z zatrzymaniem krążenia przez współmałżonków z pewnością miało miejsce na obszarach wiejskich i daleko od pomocy medycznej Jest mało prawdopodobne, aby ci pacjenci przeżyli migotanie komór bez AED.
Gust H. Bardy, MD
Seattle Institute for Cardiac Research, Seattle, WA 98103-4819
org
Kerry L. Lee, Ph.D.
Duke University, Durham, NC 27705
Jeanne E. Poole, MD
University of Washington, Seattle, WA 98195 < [przypisy: psychoterapia krakow, przewód żylny, choroba resztkowa ]

Powiązane tematy z artykułem: choroba resztkowa przewód żylny psychoterapia krakow