Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem

Ta obszerna i praktyczna książka opisuje doświadczenia pionierów, którzy stworzyli integracyjne programy onkologiczne w pięciu wiodących ośrodkach kompleksowej terapii nowotworów w Stanach Zjednoczonych: University of Texas MD Anderson Cancer Center w Houston, Memorial Sloan-Kettering Cancer Center w Nowym Jorku, Dana-Farber Cancer Institute w Bostonie, Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center w Johns Hopkins w Baltimore oraz Mayo Clinic Cancer Center w Rochester, Minnesota. Omawia wyzwania związane z zapewnieniem terapii, które istnieją na styku nauki i leczenia w instytucjach o reputacji dostarczającej światowej klasy, konwencjonalnej, opartej na faktach medycynie . Książka zawiera również strategie radzenia sobie z tymi wyzwaniami, pozostawiając czytelników z uczuciem zaufania, że mają teraz niektóre z podstawowych narzędzi do ustanowienia programu we własnych ośrodkach medycznych. Wielu pacjentów z chorobą nowotworową chce zwiększyć swoje szanse na pomyślne wyniki i zmniejszyć szanse na skutki uboczne związane z leczeniem poprzez włączenie uzupełniających metod terapeutycznych do swoich ogólnych planów leczenia. Jednak wielu z tych pacjentów nigdy nie ujawnia onkologom informacji o tych uzupełniających terapiach, co może mieć negatywny wpływ na odpowiedź na konwencjonalne leczenie. Continue reading „Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem”

Korekta: Przeszczepienie płuc i przeżycie u dzieci z mukowiscydozą

W naszym artykule na temat transplantacji płuc i przeżycia u dzieci z mukowiscydozą (wydanie z 22 listopada), zapis dat cenzurowania, ale nie zgonów, dla 27 z 514 pacjentów w ostatecznym zestawie danych, który analizowaliśmy, był błędny. Dane zostały nieumyślnie uszkodzone podczas analiz wrażliwości przeprowadzonych w celu zbadania skutków różnych metod ocenzurowania przeżycia (patrz sekcja Metody w naszym artykule i Dodatkowym dodatku do artykułu, dostępna wraz z pełnym tekstem tego listu na stronie www.nejm.org) . Błąd został odkryty, gdy powtórzyliśmy całą analizę w odpowiedzi na opublikowaną krytykę naszych metod statystycznych2,3 i obserwacji, że przeżycie po transplantacji, które opisaliśmy, było sprzeczne z czasem przeżycia w innych raportach na podstawie danych uzyskanych od podobnych pacjentów. 4 Kontrola krzyżowa zestawu danych wykorzystanego w naszym artykule w stosunku do oryginalnych nieprzetworzonych danych uzyskanych z Organ Procurement and Transplantation Network wykazała, że 27 dat cenzorskich zostało uszkodzonych. Błąd ten doprowadził do błędnego zgłoszenia medianowego przeżycia po transplantacji. Continue reading „Korekta: Przeszczepienie płuc i przeżycie u dzieci z mukowiscydozą”

Medycyna alternatywna Historia ad

Akupunktura nie została przyjęta przez zachodnich lekarzy, ale Bivins spekuluje, że akupunktura pomogła im w zapoznaniu się z igłami, udomowiając igły do późniejszego użycia w szczepionkach, dostarczaniu leków i pobieraniu krwi. W tej książce są ważne lekcje dla praktykujących lekarzy. Na przykład techniki takie jak homeopatia mogły stać się popularne nie ze względu na stałą skuteczność, ale dlatego, że pacjenci cenili uważnych klinicystów i byli pociągnięci do łagodnego charakteru leczenia i przystępności. Zachodni lekarz, zarówno w przeszłości, jak i obecnie, jest przeważnie drapieżny i błędny. Bivins zastanawia się, dlaczego badacze nadal oceniają metody leczenia z innych kultur w ramach zachodniej. Continue reading „Medycyna alternatywna Historia ad”

Medycyna alternatywna Historia

Niezależnie od tego, czy akupunktura z Chin, terapia ajurwedyjska z Indii, czy homeopatia w Europie, w swojej książce naukowej Roberta Bivins przedstawia systemy wierzeń, które dały początek tak starożytnym praktykom, a następnie podąża za ich kolejnymi problematycznymi globalnymi podróżami do innych kultur. Ani lekarz alopatyczny, ani lekarz alternatywny, Bivins zapewnia czytelnikom społeczne badanie tych egzotycznych technik, od moxabustionu do mesmeryzmu, i wyjaśnia, w jaki sposób każdy z nich został wprowadzony (a następnie zbadany, zasymulowany, wyśmielony lub odrzucony) przez zachodnich lekarzy. Europa i Stany Zjednoczone. Niemal czterowieczna propaganda międzykontynentalna nie zawsze była łatwa – szczególnie, gdy odpowiednie systemy wierzeń nie mogły być transportowane wraz z technikami terapeutycznymi. Podstawą wielu przedwczesnych praktyk medycznych było przekonanie, że ludzkie ciało jest mikrokosmosem wszechświata. Continue reading „Medycyna alternatywna Historia”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8

W ciągu 30 dni po ostatniej dawce badanego leku wystąpiło 13 zgonów w grupie przyjmującej sorafenib i 29 zgonów w grupie placebo, których nie przypisano progresji choroby. Dyskusja
W badaniu tym pacjenci z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy otrzymywali leczenie sorafenibem, mieli prawie 3-miesięczną medianę przeżycia, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W momencie przerwania badania, po drugiej wstępnej analizie okresowej (przeprowadzonej w przypadku śmierci 321 pacjentów) pacjenci z grupy sorafenibu mieli medianę przeżycia 10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca w grupie placebo. Wpływ sorafenibu na całkowity czas przeżycia pozostawał znaczny po dostosowaniu do wyjściowych czynników prognostycznych, które, jak stwierdzono, wpływają na przeżywalność, wspierając w ten sposób analizę pierwotną. Korzyść ze stosowania sorafenibu była również stała wśród wszystkich wcześniej określonych grup stratyfikacji, w tym u pacjentów z najgorszym rokowaniem, takich jak u których stan sprawności ECOG wynosił lub 2 lub z makroskopową inwazją naczyń krwionośnych lub pozawątrobową. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7

Zgodność z leczeniem
W dniu 17 października 2006 r., W dniu odcięcia, 468 pacjentów przerwało leczenie (226 w grupie sorafenibu i 242 w grupie placebo) (ryc. 1). Najczęstszymi przyczynami przerwania leczenia w obu grupach były zdarzenia niepożądane (176 pacjentów) oraz progresja radiologiczna i objawowa (123 pacjentów). Mediana czasu leczenia wyniosła 5,3 miesiąca (zakres od 0,2 do 16,1) w grupie otrzymującej sorafenib i 4,3 miesiąca (zakres od 0,1 do 16,6) w grupie placebo. Ogółem 227 pacjentów w grupie otrzymującej sorafenib (76%) i 284 w grupie placebo (94%) otrzymało ponad 80% planowanej dziennej dawki badanego leku. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6

Całkowita mediana przeżycia była znamiennie dłuższa w grupie otrzymującej sorafenib niż w grupie placebo (10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca, współczynnik ryzyka w grupie otrzymującej sorafenib, 0,69, 95% przedział ufności [CI], 0,55 do 0,87, p <0,001) (tabela 2 i Figura 2A). Wskaźniki przeżycia po roku wynosiły 44% w grupie otrzymującej sorafenib i 33% w grupie placebo. Ta znacząca korzyść związana z przeżyciem stanowiła 31% względnej redukcji ryzyka zgonu. Na podstawie tych danych i kierowanych przez wcześniej określoną funkcję wydatków O Briena-Fleminga20 (która przewiduje jednostronny nominalny poziom alfa wynoszący 0,0077 dla tej tymczasowej analizy) niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania w Luty 2007. Podane tutaj wyniki są ostateczne. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym czesc 4

Pomiary guza wykonywano podczas badań przesiewowych, co 6 tygodni podczas leczenia (w ciągu 10 dni przed końcem każdego cyklu), a pod koniec leczenia za pomocą tomografii komputerowej lub obrazowania metodą rezonansu magnetycznego. Pacjenci odwiedzali klinikę co 3 tygodnie i pod koniec leczenia w celu oceny zgodności, bezpieczeństwa i określenia skutków ubocznych. Zgodność oceniono na podstawie liczby pigułek i zapisów w dzienniku pacjentów. Oceny bezpieczeństwa obejmowały dokumentację zdarzeń niepożądanych, kliniczne testy laboratoryjne (analizy hematologiczne i biochemiczne), badanie fizykalne i pomiar parametrów życiowych. Wizytę po zakończeniu leczenia wykonano 21 do 35 dni po ostatniej dawce badanego leku. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym czesc 4”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym cd

Randomizacja badań została scentralizowana, a przypisanie do grup badanych było prowadzone przez komputer w celu osiągnięcia równowagi pomiędzy obiema grupami, z warstwowaniem przed randomizacją w zależności od regionu, stanem sprawności ECOG (wynik 0 w porównaniu z wynikiem lub 2), oraz obecność lub brak makroskopowej inwazji naczyniowej (żyły wrotnej lub gałęzi) lub pozawątrobową. Przerwy w leczeniu i do dwóch redukcji dawki (najpierw do 400 mg raz na dobę, a następnie do 400 mg co 2 dni) były dozwolone w przypadku działań niepożądanych związanych z lekiem (patrz tabele B1 i B2 w dodatkowym dodatku). Jeśli konieczne było dalsze zmniejszenie dawki, pacjenci zostali wycofani z badania.
Leczenie kontynuowano aż do pojawienia się zarówno progresji radiologicznej, jak zdefiniowano przez RECIST, 18 i progresji objawowej, jak zdefiniowano w kwestionariuszu oceny funkcjonalnej terapii raka – czynnika zapalenia wątroby 8 (FHSI8) (Tabela A4 w dodatkowym dodatku), 19 lub w wystąpienie niedopuszczalnych zdarzeń niepożądanych lub zgonu. Przesunięcie pacjentów w grupie placebo do grupy sorafenibu było niedozwolone przed ostateczną ogólną analizą przeżycia. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym cd”