Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 2

U tych pacjentów często rozwijają się znaczne uszkodzenia stawów i niepełnosprawność.2,3 Leczenie pozostaje wyzwaniem ze względu na ograniczoną skuteczność metotreksatu 4 i inhibitorów czynnika martwicy nowotworu [6, 6] oraz z powodu dużej toksyczności glukokortykoidów o wysokiej dawce. Skuteczność inhibitora interleukiny-1 anakinry odnotowano w podgrupie pacjentów.7-9 W układowym MIZS znacznie podwyższone poziomy interleukiny 6 w surowicy i mazi stawowej są związane z wieloma cechami klinicznymi i laboratoryjnymi.10-15 Tocilizumab (Actemra, Hoffmann-La Roche) jest humanizowanym, antyludzkim przeciwciałem monoklonalnym interleukiny-6, które blokuje rozpuszczalne i związane z błoną receptory. Poprzednie badanie z projektem wycofania wykazało, że tocilizumab w dawce 8 mg na kilogram masy ciała, podawany co 2 tygodnie, poprawiał kliniczne i laboratoryjne cechy układowego JIA.16
To badanie fazy 3 przeprowadzono w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa tocilizumabu u dzieci z układowym MIZS. Dzieci leczono schematem dawkowania opartym na masie ciała i pochodzącym z modelowania i symulacji (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Continue reading „Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 2”

Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów

Systemowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIA) jest najcięższym podtypem MIZS; opcje leczenia są ograniczone. Interleukina 6 odgrywa patogenną rolę w układowym MIZS. Metody
Losowo przypisaliśmy 112 dzieci, w wieku od 2 do 17 lat, z aktywnym układowym MIZS (czas trwania ? 6 miesięcy i niewystarczającą odpowiedzą na niesteroidowe leki przeciwzapalne i glikokortykoidy) na przeciwciało przeciwko receptorowi interleukiny 6 tocilizumab (w dawce 8 mg za kilogram masy ciała, jeżeli waga była ?30 kg lub 12 mg na kilogram, jeśli masa była <30 kg) lub placebo podawano dożylnie co 2 tygodnie podczas 12-tygodniowej fazy podwójnie ślepej. Pacjenci spełniający wstępnie zdefiniowane kryteria braku odpowiedzi otrzymali tocilizumab z otwartym oznakowaniem. Continue reading „Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 9

Odsetek ten wynosił od 18 do 38% w badaniach klinicznych dotyczących melphalan-prednizon-talidomid i 35% w przypadku bortezomib-melfalan-prednizon.23. W obecnym badaniu całkowita analiza przeżycia była prawdopodobnie mylona z przejściem pacjentów z progresją choroby na otwartą znakowanie lenalidomidem-deksametazonem. Aby ocenić ogólną korzyść w zakresie przeżycia, wymagana jest dłuższa obserwacja. Najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi były hematologiczne. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 9”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 8

Indukcja MPR, a następnie placebo była lepsza od MP u pacjentów w wieku od 65 do 75 lat, ale nie u osób w wieku powyżej 75 lat. Leczenie podtrzymujące lenalidomidem wiązało się z dopuszczalnymi odsetkami zdarzeń niepożądanych i lepszym czasem przeżycia bez progresji niezależnie od wieku. Mediana przeżycia wolnego od progresji wynoszącej 31 miesięcy z MPR-R jest korzystniejsza niż bortezomib-melfalan-prednizon (22 miesiące) 15 i talidomid melphalan-prednizon (20 miesięcy) .2 Chociaż porównania krzyżowe są trudne, nasze badanie wykazało mediana wydłużenia przeżycia wolnego od progresji 18 miesięcy (MPR-R vs. MP), w porównaniu z 7 miesiącem w przypadku schematu bortezomib-melfalan-prednizon o stałym czasie w porównaniu z MP15 i 5 miesięcy z talidomidem melphalan-prednizon w porównaniu z MP.2
MPR jako reżim indukcyjny był lepszy od MP z szybkością odpowiedzi, ogólnym odsetkiem odpowiedzi i jakością odpowiedzi, a dla pacjentów w wieku 65 do 75 lat zapewniał znaczącą korzyść z przeżycia bez progresji. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 8”