Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 9

W analizie regresji Coxa konwersja kultury plwociny, w tym przypisanie leku do badania i obecność lub brak kawitacji w badaniu radiologicznym klatki piersiowej (zmienna warstwowa), współczynnik ryzyka dla wydłużonego czasu do konwersji na ujemną hodowlę plwociny ocenianą przy użyciu MGIT wyniósł 0,58 (przedział ufności 95% [CI], 0,39 do 0,89) w grupie 100 mg i 0,63 (95% CI, 0,42 do 0,96) w grupie 200 mg. Współczynnik ryzyka dla wydłużonego czasu do konwersji na ujemną hodowlę plwociny ocenianą przy użyciu podłoża stałego wynosił 0,54 (95% CI, 0,36 do 0,81) w grupie 100 mg i 0,44 (95% CI, 0,29 do 0,64) w grupa 200 mg. Dyskusja
W tym badaniu, w którym zastosowano ostrą definicję konwersji kultury plwociny (pięć kolejnych tygodniowych hodowli, które były negatywne dla M. tuberculosis) i bardziej wrażliwy system hodowli (MGIT) niż stałe podłoże do wykrywania żywych M. Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 9”

Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 8

Stężenie delamanidu w osoczu zmniejszało się gwałtownie (okres półtrwania, 38 godzin) po odstawieniu leku. Środki farmakokinetyczne (maksymalne stężenie po porannych i wieczornych dawkach, minimalne stężenie i pole pod krzywą stężenia w osoczu – czas od 0 do 24 godzin) dla delamanidu w dniu 56 przedstawiono w Dodatku Uzupełniającym. Konwersja plwociny i kultury
Ryc. 2. Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 8”

Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 7

Do badania włączono czterech pacjentów z zakażeniem wirusem HIV z co najmniej jednym pacjentem losowo przydzielonym do każdej grupy. Około 85% pacjentów było całkowicie przyzwyczajonych do schematu badania leku; tylko 1% pacjentów miał przyleganie do 80% lub mniej, a proporcja nie różniła się pomiędzy grupami. Bezpieczeństwo
Analiza bezpieczeństwa obejmowała 481 pacjentów w populacji, która miała zamiar leczyć (Figura 1). Podobne proporcje pacjentów w trzech badanych grupach leków zakończyły 8-tygodniowy schemat leczenia (?89%); łącznie 14 pacjentów (2,9%), równomiernie rozmieszczonych w grupach, zaprzestało stosowania badanego leku z powodu działań niepożądanych (szczegółowe informacje w Dodatku Uzupełniającym). Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 7”

przewód zylny Arantiusza

Po przyjściu ssaka na świat, ż. pępkowa ulega zamknięciu, przekształcając się w niedrożne – więzadło obłe wątroby (lig. teres hepatis), a przewód żylny Arantiusza tworzy również niedrożne – więzadło żylne (lig. venoeum Arantii), widniejące w sąsiedztwie wnęki wątrobnej. Co się tyczy – przewodów Cuviera (ductue Curieri), to podczas gdy przewód ten zanika po stronie lewej nieomal bez śladu, po stronie prawej (ductue Ourieri dexterl) daje on początek – żyły czczej przedniej (v. Continue reading „przewód zylny Arantiusza”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 6

W tej grupie wiekowej MPR również poprawił przeżycie wolne od progresji w porównaniu z MP (współczynnik ryzyka, 0,62, P = 0,006). U pacjentów w wieku powyżej 75 lat mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 19 miesięcy w przypadku MPR-R, 12 miesięcy w przypadku MPR i 15 miesięcy w przypadku MP. Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 6”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 5

W sumie 459 pacjentów zostało losowo przydzielonych do otrzymywania MPR-R (152 pacjentów), MPR (153 pacjentów) lub MP (154 pacjentów). Około dwóch trzecich pacjentów ukończyło leczenie indukcyjne (ryc. 1). Wyjściowa charakterystyka była dobrze zrównoważona w grupach leczonych (Tabela 1), z wyjątkiem wyższego wyniku statusu Karnofskiego w grupie MP niż w grupach MPR-R i MPR. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 5”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 4

Analizę skuteczności przeprowadzono na podstawie zamiaru leczenia w przypadku wszystkich punktów końcowych skuteczności. Analiza bezpieczeństwa obejmowała pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę przypisanego leczenia badawczego. Dane odpowiedzi porównywano z użyciem testu chi-kwadrat. Dane dotyczące czasu do wystąpienia analizowano metodą Kaplana-Meiera, a grupy leczenia porównywano z użyciem testu log-rank. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 4”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 3

Grupa MPR otrzymała tę samą indukcję MPR, a następnie podtrzymywanie placebo, a grupa MP otrzymała indukcję MP (w tych samych dawkach i tym samym schemacie, co reżim MPR), z placebo podczas indukcji i konserwacji. Pacjenci, u których choroba postępująca rozwinęła się podczas terapii indukcyjnej, przerwali fazę podwójnie ślepej fazy leczenia i mogli zapisać się w fazie przedłużonej z otwartą marką, aby otrzymać lenalidomid (25 mg w dniach od do 21 w każdym 28-dniowym cyklu) sam lub z deksametazonem (40 mg w dniach od do 4, od 9 do 12 i od 17 do 20). Wszyscy pacjenci przyjmowali profilaktyczną profilaktykę przeciwzakrzepową (od 75 do 100 mg na dobę) podczas indukcji; profilaktykę przeciwzakrzepową można kontynuować podczas leczenia podtrzymującego według uznania lekarza prowadzącego. Dozwolone redukcje dawki zostały określone w protokole i zostały opisane w dodatkowym dodatku. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 3”

Ciągłe leczenie lenalidomidem w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 2

Kryterium wykluczenia było bezwzględna liczba neutrofilów mniejsza niż 1500 na milimetr sześcienny, liczba płytek krwi mniejsza niż 75 000 na milimetr sześcienny, poziom hemoglobiny poniżej 8,0 g na decylitr, niewydolność nerek (poziom kreatyniny w surowicy> 2,5 mg na decylitr [> 221 ?mol na litr]) i obwodowej neuropatii stopnia 2 lub wyższego. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną, świadomą zgodę. Badanie zostało zatwierdzone przez komisje egzaminacyjne instytucji uczestniczących ośrodków i zostało przeprowadzone zgodnie z Deklaracją Helsińską i Międzynarodową Konferencją na temat Wytycznych w sprawie Harmonizacji dla Dobrej Praktyki Klinicznej. Projekt badania i nadzór
Badanie, przeprowadzone w 82 centrach w Europie, Australii i Izraelu, zwerbowało pacjentów od lutego 2007 r. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidem w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 2”

Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 2

U tych pacjentów często rozwijają się znaczne uszkodzenia stawów i niepełnosprawność.2,3 Leczenie pozostaje wyzwaniem ze względu na ograniczoną skuteczność metotreksatu 4 i inhibitorów czynnika martwicy nowotworu [6, 6] oraz z powodu dużej toksyczności glukokortykoidów o wysokiej dawce. Skuteczność inhibitora interleukiny-1 anakinry odnotowano w podgrupie pacjentów.7-9 W układowym MIZS znacznie podwyższone poziomy interleukiny 6 w surowicy i mazi stawowej są związane z wieloma cechami klinicznymi i laboratoryjnymi.10-15 Tocilizumab (Actemra, Hoffmann-La Roche) jest humanizowanym, antyludzkim przeciwciałem monoklonalnym interleukiny-6, które blokuje rozpuszczalne i związane z błoną receptory. Poprzednie badanie z projektem wycofania wykazało, że tocilizumab w dawce 8 mg na kilogram masy ciała, podawany co 2 tygodnie, poprawiał kliniczne i laboratoryjne cechy układowego JIA.16
To badanie fazy 3 przeprowadzono w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa tocilizumabu u dzieci z układowym MIZS. Dzieci leczono schematem dawkowania opartym na masie ciała i pochodzącym z modelowania i symulacji (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Continue reading „Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 2”