Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 5

Ogólny wskaźnik serokonwersji HIV-1 i dodatkowe analizy w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie. Rysunek 2. Rysunek 2. Czas serokonwersji, na podstawie potwierdzonych punktów końcowych badania, w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie . Wyświetlane są dane w oknie analizy do końca tygodnia 104 (ostatnia wizyta na produkcie). Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 5”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet czesc 4

Formalnym testem statystycznym, który został użyty do oceny skuteczności dapiwiryny, był dwustronny test logarytmiczny, podzielony na straty według ośrodka badawczego; skorygowany dwustronny poziom istotności wynoszący 0,0466 został wykorzystany do uwzględnienia tymczasowej analizy skuteczności przeprowadzonej w punkcie, w którym zaobserwowano około 50% oczekiwanej liczby punktów końcowych. Pierwotna analiza została przeprowadzona w zmodyfikowanej populacji zamierzonej w leczeniu, która obejmowała uczestników z serokonwersją HIV-1, która została potwierdzona przez niezależny komitet monitorujący serokonwersję jako punkt końcowy próby. Trzy uzupełniające analizy pierwotnego punktu końcowego skuteczności zostały wstępnie określone w planie analizy statystycznej (patrz protokół): analiza, w której dane zostały wykluczone z jednego ośrodka badawczego (centrum 3), w którym zaobserwowano powszechną nieprzestrzeganie produktu; analizę, w której dane zostały ocenzurowane od uczestników, którzy nie stosowali się do używania pierścienia zgodnie z wcześniej określoną definicją opartą na nieudanych wizytach w badaniu, nieprzekazaniem zużytych pierścieni i samoopisami, że pierścień został usunięty z pochwy przez 12 godzin lub jeszcze; oraz zmieniającą się w czasie analizę adherencji produktu, w której przyleganie (określone jako resztkowy poziom .23,5 mg dapiwiryny w pierścieniu i stężenie w osoczu .95 pg dapiwiryny na mililitr) było zmienną zmieniającą się w czasie.
Analizę podgrup opartą na dwóch grupach wiekowych (.21 lat i> 21 lat) wstępnie zdefiniowano w planie analizy statystycznej. Ze względu na wyższą niż oczekiwano liczbę punktów końcowych HIV-1 i na podstawie zalecenia niezależnej Rady ds. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet czesc 4”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet cd

Uczestnikom zapewniono prezerwatywy niepermikobójcze dla partnerów płci męskiej. Kobiety, które zostały potwierdzone, że są w ciąży lub zakażone wirusem HIV, zaprzestały stosowania badanego produktu i zostały skierowane na odpowiednie usługi wsparcia prenatalnego, leczenie medyczne i wsparcie społeczne. Protokół próbny został zatwierdzony przez komisje etyczne dla każdej witryny, a wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną świadomą zgodę przed rozpoczęciem procedur związanych z procesem w momencie badania i rejestracji. Badanie przeprowadzono zgodnie z międzynarodową konferencją na temat harmonizacji wytycznych dobrej praktyki klinicznej i innymi obowiązującymi lokalnymi wymaganiami prawnymi. Dane dotyczące bezpieczeństwa i inne dane zebrane podczas badania były monitorowane przez niezależną platformę monitorowania danych i bezpieczeństwa co około 6 miesięcy. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet cd”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad

Drugorzędne cele próbne obejmowały ocenę częstości występowania uleczalnych chorób przenoszonych drogą płciową, przestrzegania stosowania pierścienia i częstości występowania ciąży. Mutacje lekooporności HIV-1 oceniano u kobiet, które były zakażone wirusem HIV-1 podczas badania. Metody
Populacja, projekt i nadzór
Rysunek 1. Ryc. 1. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad

Inną opcją jest niepowiązany dawcy krwi pępowinowej. Krew pępowinową można stosować z większą tolerancją na rozbieżności HLA, a zatem źródła przeszczepów krwi pępowinowej są dostępne dla prawie wszystkich pacjentów. Postępy w transplantacji krwi pępowinowej, w tym zwiększona dostępność jednostek krwi pępowinowej o wysokiej zawartości komórek, zastosowanie przeszczepów krwi pępowinowej do zwiększenia dawki komórek oraz liczne metody ekspansji ex vivo, dodatkowo zwiększyły potencjalne zastosowanie to źródło dawcy.2-7 Postępy te powodują, że krew pępowinowa pochodząca od niespokrewnionych dawców może stanowić alternatywne źródło komórek macierzystych, gdy nie jest dostępne rodzeństwo identyczne z HLA lub niezwiązany dawcą z 10/10. W tym retrospektywnym badaniu porównaliśmy wyniki po otrzymaniu przeszczepu od dawcy krwi pępowinowej z wynikami po otrzymaniu przeszczepu od dopasowanego HLA lub niesparowanego niedoborem HLA dawcy u pacjentów z ostrą białaczką lub zespołem mielodysplastycznym, którzy przeszli pierwszy mieloablacyjny allogeniczny przeszczep w naszej instytucji. Staraliśmy się nie tylko porównywać wyniki między grupami, ale także ustalać, czy wielkość różnicy pomiędzy źródłami dawcy w zakresie ryzyka niepowodzenia leczenia w odniesieniu do różnych wyników różni się w zależności od obecności lub braku minimalnej choroby resztkowej przed przeszczepieniem. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową

Większość pacjentów potrzebujących przeszczepu komórek krwiotwórczych nie ma dopasowanego pokrewnego dawcy. Dane są potrzebne, aby poinformować o wyborze między różnymi alternatywnymi źródłami komórek dawcy. Metody
W tej retrospektywnej analizie porównywano wyniki u 582 kolejnych pacjentów z ostrą białaczką lub zespołem mielodysplastycznym, którzy otrzymali pierwszy mieloablacyjny przeszczep komórek krwiotwórczych od niespokrewnionego dawcy krwi pępowinowej (140 pacjentów), dobranego HLA niespokrewnionego dawcy (344), lub niedopasowany niespokrewniony dawcy (98).
Wyniki
Względne ryzyko zgonu i nawrotu między grupą krwi pępowinowej a dwiema innymi grupami niezwiązanych dawców wydają się różnić w zależności od obecności minimalnego statusu choroby resztkowej przed przeszczepieniem. Wśród pacjentów z minimalną chorobą resztkową ryzyko zgonu było większe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka, 2,92, przedział ufności 95% [CI], 1,52 do 5,63; P = 0,001); ryzyko było również wyższe w grupie dobranej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej, ale nie w znacznym stopniu (współczynnik ryzyka, 1,69, 95% CI, 0,94 do 3,02, P = 0,08). Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 9

Ponadto, uczestnicy tego badania mieszkają w społecznościach, w których obrzezanie mężczyzn przez personel medyczny i leczenie HIV są powszechnie dostępne.18 Ciągłe wysokie wskaźniki transmisji HIV podkreślają potrzebę nowych metod zapobiegania HIV u kobiet. Ochrona obserwowana w tej próbie u kobiet wysokiego ryzyka jest niższa niż w przypadku podawania razofowiru raz na dobę lub w skojarzeniu z doustną profilaktyką doustnie tenofowir-emtrycytabina u mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami19 oraz heteroseksualnych par niezgodnych z HIV-1. w dwóch badaniach klinicznych dotyczących stosowania tenofowiru i tenofowiru lub doustnej profilaktyki tenofowir-emtrycytabina u uczestników podobnych do uczestników naszego badania, nie zaobserwowano żadnej ochrony przed zakażeniem HIV-1, ze względu na słabe przestrzeganie codziennego stosowania badanych leków. 11,12 Podobnie, w badaniach oceniających mikrobicydy, jedno badanie żelu dopochwowego zawierającego tenofowir wykazało dowody na ochronę przed zakażeniem HIV-1, 21 ale wynik ten nie został potwierdzony w kolejnych badaniach.12,13 Pierścień dopochwowy dapiwiryny został opracowany w celu zapewnienia dyskretnego, samodzielnie zainicjowanego, comiesięcznego stosowania z możliwością wysokiej przyczepności. Większość uczestników była w stanie używać pierścienia przez pewien czas każdego miesiąca, co pokazują poziomy pozostałości w używanych pierścieniach i stężenia w osoczu. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 9”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 8

Poprzednie próby badające profilaktykę HIV wykazały związek między przestrzeganiem zaleceń dotyczących leczenia a ochroną przed HIV-1, 11-13, a podobny wynik został przewidziany w tym badaniu. Jednak z góry określone kryteria oparte na stężeniach w osoczu i resztkowych poziomach dapiwiryny w używanych pierścieniach mogą nie być najbardziej odpowiednimi kryteriami oceny przyczepności. Oba kryteria mają znaczne ograniczenia. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenie w osoczu gwałtownie rośnie po wprowadzeniu pierścienia dopochwowego dapiwiryny, ponieważ początkowe uwalnianie dapiwiryny z pierścienia następuje po kinetyce pierwszego rzędu. Dapiwiryna jest wykrywalna w osoczu już po godzinie od założenia pierścienia, a średnie stężenia przekraczają 100 pg na mililitr w ciągu 8 godzin. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 8”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 7

Większość nieprawidłowości laboratoryjnych nie miała znaczenia klinicznego i była łagodna (stopień 1) lub nie spełniała kryteriów dla stopnia (u 1001 uczestników [76,6%] w grupie otrzymującej dapiwirynę i 505 (77,5%) w grupie placebo). Infekcje przenoszone drogą płciową i inne infekcje narządów płciowych
Ogólna częstość występowania zakażeń przenoszonych drogą płciową była podobna w obu grupach. Zaobserwowaliśmy 32,0 zakażeń (95% CI, 29,6 do 34,5) na 100 osobo-lat w grupie otrzymującej dapiwirynę i 31,1 zakażeń (95% CI, 27,7 do 34,6) na 100 osobolat w grupie placebo (Tabela S10 w dodatkowym dodatku ).
Częstość występowania ciąży
Częstość występowania ciąży podczas badania była podobna w obu grupach. Zaobserwowaliśmy 1,6 ciąż (95% CI, 1,1 do 2,2) na 100 osobolat w grupie otrzymującej dapiwirynę i 2,0 ciąż (95% CI, 1,2 do 2,9) na 100 osobolat w grupie placebo. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 7”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8

W ciągu 30 dni po ostatniej dawce badanego leku wystąpiło 13 zgonów w grupie przyjmującej sorafenib i 29 zgonów w grupie placebo, których nie przypisano progresji choroby. Dyskusja
W badaniu tym pacjenci z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy otrzymywali leczenie sorafenibem, mieli prawie 3-miesięczną medianę przeżycia, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W momencie przerwania badania, po drugiej wstępnej analizie okresowej (przeprowadzonej w przypadku śmierci 321 pacjentów) pacjenci z grupy sorafenibu mieli medianę przeżycia 10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca w grupie placebo. Wpływ sorafenibu na całkowity czas przeżycia pozostawał znaczny po dostosowaniu do wyjściowych czynników prognostycznych, które, jak stwierdzono, wpływają na przeżywalność, wspierając w ten sposób analizę pierwotną. Korzyść ze stosowania sorafenibu była również stała wśród wszystkich wcześniej określonych grup stratyfikacji, w tym u pacjentów z najgorszym rokowaniem, takich jak u których stan sprawności ECOG wynosił lub 2 lub z makroskopową inwazją naczyń krwionośnych lub pozawątrobową. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8”