Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8

W ciągu 30 dni po ostatniej dawce badanego leku wystąpiło 13 zgonów w grupie przyjmującej sorafenib i 29 zgonów w grupie placebo, których nie przypisano progresji choroby. Dyskusja
W badaniu tym pacjenci z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy otrzymywali leczenie sorafenibem, mieli prawie 3-miesięczną medianę przeżycia, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W momencie przerwania badania, po drugiej wstępnej analizie okresowej (przeprowadzonej w przypadku śmierci 321 pacjentów) pacjenci z grupy sorafenibu mieli medianę przeżycia 10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca w grupie placebo. Wpływ sorafenibu na całkowity czas przeżycia pozostawał znaczny po dostosowaniu do wyjściowych czynników prognostycznych, które, jak stwierdzono, wpływają na przeżywalność, wspierając w ten sposób analizę pierwotną. Korzyść ze stosowania sorafenibu była również stała wśród wszystkich wcześniej określonych grup stratyfikacji, w tym u pacjentów z najgorszym rokowaniem, takich jak u których stan sprawności ECOG wynosił lub 2 lub z makroskopową inwazją naczyń krwionośnych lub pozawątrobową.
Badanie to miało na celu uchwycenie korzyści potencjalnie skutecznego leku, przy jednoczesnym uniknięciu zakłócającego wpływu zgonów niezwiązanych z postępem choroby nowotworowej. Ze względu na to, że rak wątrobowokomórkowy rozwija się głównie u pacjentów z marskością wątroby, kluczowe znaczenie ma dobór pacjentów z dobrze zachowaną czynnością wątroby (klasa A wg Childa-Pugha) .16, 17 Jeśli w badaniu uczestniczyli pacjenci z bardziej zaawansowaną niewydolnością wątroby (klasa B w skali Childa-Pugha) lub C), zgony związane z zaawansowaną chorobą wątroby mogły maskować jakąkolwiek znaczącą aktywność sorafenibu. Potrzebne będą dalsze dane, aby potwierdzić korzyści w zakresie bezpieczeństwa i przeżycia sorafenibu u pacjentów z gorszą czynnością wątroby. Ponadto ważny był wybór przeżycia jako pierwotnego wyniku, ponieważ inne potencjalne wyniki zastępcze, które są często stosowane w onkologii, takie jak czas przeżycia bez progresji, są uważane za nieoptymalne dla klinicznej oceny tego nowotworu z powodu zakłócającego efektu podstawowej marskości. Brak zachodzenia w przedziałach ufności między grupami, które obserwowano dla całkowitego przeżycia i czasu do progresji sugeruje, że większość pacjentów otrzymujących sorafenib miała opóźnienie w postępie choroby, które mogło spowodować przedłużenie przeżycia.
Drugi pierwotny wynik, czas do symptomatycznej progresji, nie różnił się istotnie między obiema grupami. Kwestionariusz FHSI8 jest zorientowanym na pacjenta instrumentem wyników, na który mogą mieć wpływ zarówno obecność objawów związanych z toksycznym działaniem leku, jak i efekt reakcji na objawy związane z nowotworem. 19 Brak znaczącej różnicy w odpowiedziach do kwestionariusza FHSI8 może odzwierciedlać efekt zgłaszania toksycznych skutków sorafenibu przez pacjentów. Ponadto na jakość życia tych pacjentów mogły mieć wpływ objawy niewydolności wątroby, które trwały, niezależnie od tego, czy guz ustabilizował się, czy też cofnął.
Sorafenib jednocześnie hamuje składniki molekularne szlaku sygnałowego Raf-MEK-ERK, znosi wzrost nowotworu i VEGFR-1, VEGFR-2, VEGFR-3 i PDGFR-., hamując w ten sposób neoangiogenezę.7 Poprzez ukierunkowanie na dwa kluczowe szlaki, o których donosi się odgrywają ważną rolę w patogenezie raka wątrobowokomórkowego, 9-12 sorafenibu może opóźnić postęp choroby; może to tłumaczyć obserwowaną korzyść z przeżycia pomimo niskiej częstości obiektywnych odpowiedzi
[patrz też: lysoformin, dihydrokwercetyna, terapia behawioralna wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: dihydrokwercetyna lysoformin terapia behawioralna wrocław