Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia cd

Dalsza diagnostyka obejmowała masaż zatoki szyjnej, badanie pochylenia, badanie echokardiograficzne i 24-godzinne rejestrowanie elektrokardiograficzne, jeśli dotyczy. Wkrótce po przyjęciu do szpitala pacjenci otrzymali profilaktykę żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, o ile zostanie to wskazane klinicznie.6 Stwierdzenie zatorowości płucnej
Tabela 1. Tabela 1. Uproszczone wyniki odwiertu do oceny wstępnego prawdopodobieństwa klinicznego zatorowości płucnej. Obecność lub brak zatorowości płucnej oceniano za pomocą zwalidowanego algorytmu opartego na wstępnym prawdopodobieństwie klinicznym i wynikach z test dimeryczny. Continue reading „Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia cd”

Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia

Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdleń nie jest dobrze udokumentowana, a obecne wytyczne nie zwracają zbytniej uwagi na diagnostyczną terapię zatorowości płucnej u tych pacjentów. Metody
Przeprowadziliśmy systematyczne badania zatorowości płucnej u pacjentów przyjmowanych do 11 szpitali we Włoszech w pierwszym epizodzie omdlenia, niezależnie od tego, czy istnieją alternatywne wyjaśnienia omdlenia. Rozpoznanie zatorowości płucnej zostało wykluczone u pacjentów, którzy mieli niskie kliniczne prawdopodobieństwo wstępne, które zostało określone zgodnie z wynikiem Wells, w połączeniu z negatywnym testem D-dimeru. U wszystkich pozostałych pacjentów wykonano tomografię komputerową płucną lub tomografię płucną z perfuzyjną wentylacją.
Wyniki
W badaniu wzięło udział 560 pacjentów (średni wiek, 76 lat). Continue reading „Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5

Nieskorygowane i skorygowane szacunki prawdopodobieństwa przeżycia w trzech grupach przedstawiono na rysunku 1A. Po 4 latach nieskorygowane oszacowanie wskaźnika przeżycia wyniosło 71% (95% przedział ufności [CI], 62 do 77) w grupie krwi pępowinowej, 63% (95% CI, 57 do 68) w grupie HLA dobrana grupa i 49% (95% CI, 38 do 58) w niedopasowanej grupie HLA. Skorygowane ryzyko zgonu było wyższe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka 1,91; 95% CI, 1,23 do 2,98; P = 0,004) i było podobne w grupie o dopasowanym HLA i przewodzie – grupa krwi (współczynnik ryzyka, 1,12, 95% CI, 0,77 do 1,63, P = 0,57). Jednak wyniki testu interakcji pomiędzy źródłem dawcy a minimalnym stanem pozostałości resztkowych sugerowały trend w kierunku istotności w porównaniu różnicy między grupą niedopasowaną HLA a grupą krwi pępowinowej według minimalnego stanu choroby resztkowej (P = 0,08 do interakcji), podczas gdy różnica między grupą dobraną pod względem HLA a grupą krwi pępowinowej różniła się istotnie w zależności od minimalnego statusu choroby resztkowej (P = 0,04 dla interakcji).
Tabela 2. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad

Inną opcją jest niepowiązany dawcy krwi pępowinowej. Krew pępowinową można stosować z większą tolerancją na rozbieżności HLA, a zatem źródła przeszczepów krwi pępowinowej są dostępne dla prawie wszystkich pacjentów. Postępy w transplantacji krwi pępowinowej, w tym zwiększona dostępność jednostek krwi pępowinowej o wysokiej zawartości komórek, zastosowanie przeszczepów krwi pępowinowej do zwiększenia dawki komórek oraz liczne metody ekspansji ex vivo, dodatkowo zwiększyły potencjalne zastosowanie to źródło dawcy.2-7 Postępy te powodują, że krew pępowinowa pochodząca od niespokrewnionych dawców może stanowić alternatywne źródło komórek macierzystych, gdy nie jest dostępne rodzeństwo identyczne z HLA lub niezwiązany dawcą z 10/10. W tym retrospektywnym badaniu porównaliśmy wyniki po otrzymaniu przeszczepu od dawcy krwi pępowinowej z wynikami po otrzymaniu przeszczepu od dopasowanego HLA lub niesparowanego niedoborem HLA dawcy u pacjentów z ostrą białaczką lub zespołem mielodysplastycznym, którzy przeszli pierwszy mieloablacyjny allogeniczny przeszczep w naszej instytucji. Staraliśmy się nie tylko porównywać wyniki między grupami, ale także ustalać, czy wielkość różnicy pomiędzy źródłami dawcy w zakresie ryzyka niepowodzenia leczenia w odniesieniu do różnych wyników różni się w zależności od obecności lub braku minimalnej choroby resztkowej przed przeszczepieniem. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad”