Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8

W ciągu 30 dni po ostatniej dawce badanego leku wystąpiło 13 zgonów w grupie przyjmującej sorafenib i 29 zgonów w grupie placebo, których nie przypisano progresji choroby. Dyskusja
W badaniu tym pacjenci z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy otrzymywali leczenie sorafenibem, mieli prawie 3-miesięczną medianę przeżycia, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W momencie przerwania badania, po drugiej wstępnej analizie okresowej (przeprowadzonej w przypadku śmierci 321 pacjentów) pacjenci z grupy sorafenibu mieli medianę przeżycia 10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca w grupie placebo. Wpływ sorafenibu na całkowity czas przeżycia pozostawał znaczny po dostosowaniu do wyjściowych czynników prognostycznych, które, jak stwierdzono, wpływają na przeżywalność, wspierając w ten sposób analizę pierwotną. Korzyść ze stosowania sorafenibu była również stała wśród wszystkich wcześniej określonych grup stratyfikacji, w tym u pacjentów z najgorszym rokowaniem, takich jak u których stan sprawności ECOG wynosił lub 2 lub z makroskopową inwazją naczyń krwionośnych lub pozawątrobową. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8”

Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem ad

Ci liderzy w tej dziedzinie uznają, że sposobem na zapewnienie pełnej integracji tych metod z opieką nad rakiem jest dostarczenie danych, które pozwolą nawet najbardziej konwencjonalnym onkologom docenić ich wartość. Oprócz badań, autorzy tej książki są głęboko zaangażowani i zobowiązani do edukowania swoich kolegów o postępach w tej dziedzinie; trzech z nich służyło jako prezesi Towarzystwa Integracyjnej Onkologii. Ta książka jest nieocenionym źródłem informacji dla wszystkich zaangażowanych w opiekę nad chorymi na raka. Osoby zainteresowane opracowaniem integracyjnego programu onkologicznego lub jakichkolwiek usług medycyny integracyjnej w swoich instytucjach uznają tę książkę za szczególnie użyteczną. Chociaż książka ma kilka niedociągnięć – w pięciu rozdziałach dotyczących ustanowienia indywidualnego programu klinicznego oraz w następnej sekcji poświęconej programom badawczym w każdym miejscu istnieje pewna redundancja, a szczegółowe informacje na temat kryteriów wejściowych i planów rekrutacji lepiej pasują do protokołu dokumenty – są niewielkie w stosunku do bogactwa niezwykle cennych informacji, które są zapakowane w tę smukłą książkę. Continue reading „Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem ad”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 8

Ryzyko zgonu u pacjentów bez minimalnej choroby resztkowej było niższe w grupie dobranej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej, ale różnica nie była znacząca. Stwierdzenie istotnej wartości P dla interakcji między minimalnym resztkowym stanem choroby a grupą dawcy wskazuje, że względna różnica w wynikach pomiędzy pacjentami z minimalną resztkową chorobą i tymi bez minimalnej pozostałości choroby różni się w zależności od grupy dawców. W dopasowanych HLA i niedopasowanych grupach niespokrewnionych donorów obecność minimalnej choroby resztkowej przed przeszczepieniem wiązała się z wyższym ryzykiem zgonu i nawrotu choroby po przeszczepie niż w przypadku braku minimalnej choroby resztkowej, co było podobne do opisanych wyników. W poprzednich raportach, w grupie krwi pępowinowej, ogólna śmiertelność i częstość nawrotów były podobne u pacjentów z minimalną chorobą resztkową i bez minimalnej choroby resztkowej. Obserwacje te nie są całkowicie spójne z poprzednimi doniesieniami na temat przeszczepów od dawców krwi pępowinowej, 23-25, w których wyższe ryzyko nawrotu i niższy wskaźnik przeżycia wolnego od białaczki zaobserwowano u pacjentów z minimalną chorobą resztkową niż u tych bez minimalnej pozostałości choroba. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 8”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 6

Nie było żadnych dowodów przeciwko przyjęciu proporcjonalnych zagrożeń w porównaniu grupy krwi pępowinowej z grupą niepowiązanych dawców (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). Recydywa
Wystąpiło 20 przypadków nawrotu w grupie krwi pępowinowej, 79 w grupie dobranej do HLA i 24 w grupie niedopasowanej pod względem HLA. Rysunek 1B podsumowuje szacowane prawdopodobieństwa nawrotu w trzech grupach zarówno w nieskorygowanych, jak i skorygowanych analizach. Czteroletnie nieskorygowane oszacowanie ryzyka nawrotu wyniosło 15% (95% CI, 9 do 21) w grupie krwi pępowinowej, 24% (95% CI, 19 do 29) w grupie dobranej pod względem HLA, a 25 % (95% CI, 16 do 34) w niedopasowanej grupie HLA.
Skorygowane ryzyko nawrotu było istotnie wyższe w każdej grupie niepowiązanych dawców niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka w grupie dobranej pod względem HLA, 1,95; 95% CI, 1,16 do 3,27; P = 0,01, współczynnik ryzyka w HLA -menuowanej grupy, 1,97, 95% CI, 1,04 do 3,73, P = 0,04). Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 6”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5

Nieskorygowane i skorygowane szacunki prawdopodobieństwa przeżycia w trzech grupach przedstawiono na rysunku 1A. Po 4 latach nieskorygowane oszacowanie wskaźnika przeżycia wyniosło 71% (95% przedział ufności [CI], 62 do 77) w grupie krwi pępowinowej, 63% (95% CI, 57 do 68) w grupie HLA dobrana grupa i 49% (95% CI, 38 do 58) w niedopasowanej grupie HLA. Skorygowane ryzyko zgonu było wyższe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka 1,91; 95% CI, 1,23 do 2,98; P = 0,004) i było podobne w grupie o dopasowanym HLA i przewodzie – grupa krwi (współczynnik ryzyka, 1,12, 95% CI, 0,77 do 1,63, P = 0,57). Jednak wyniki testu interakcji pomiędzy źródłem dawcy a minimalnym stanem pozostałości resztkowych sugerowały trend w kierunku istotności w porównaniu różnicy między grupą niedopasowaną HLA a grupą krwi pępowinowej według minimalnego stanu choroby resztkowej (P = 0,08 do interakcji), podczas gdy różnica między grupą dobraną pod względem HLA a grupą krwi pępowinowej różniła się istotnie w zależności od minimalnego statusu choroby resztkowej (P = 0,04 dla interakcji).
Tabela 2. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5”