Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6

Całkowita mediana przeżycia była znamiennie dłuższa w grupie otrzymującej sorafenib niż w grupie placebo (10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca, współczynnik ryzyka w grupie otrzymującej sorafenib, 0,69, 95% przedział ufności [CI], 0,55 do 0,87, p <0,001) (tabela 2 i Figura 2A). Wskaźniki przeżycia po roku wynosiły 44% w grupie otrzymującej sorafenib i 33% w grupie placebo. Ta znacząca korzyść związana z przeżyciem stanowiła 31% względnej redukcji ryzyka zgonu. Na podstawie tych danych i kierowanych przez wcześniej określoną funkcję wydatków O Briena-Fleminga20 (która przewiduje jednostronny nominalny poziom alfa wynoszący 0,0077 dla tej tymczasowej analizy) niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania w Luty 2007. Podane tutaj wyniki są ostateczne. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6”

Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc ad 6

27 nukleotydów, które zostały usunięte w guzie (czarna ramka) są obecne w DNA w CTC (czerwone pole), podczas gdy delecja 15-nukleotydowa w DNA w CTC (czarna ramka) jest obecna w DNA guza (czerwone pole ). Śledzenie CTC reprezentuje bezpośrednie sekwencjonowanie nukleotydów DNA zlizowanego z komórek wychwyconych na chipie CTC, co wskazuje na wysoki stopień wychwyconej czystości komórek nowotworowych. Wrażliwy test SARMS zidentyfikował także rzadkie wtórne mutacje aktywujące EGFR w podgrupie próbek guza, krążących komórek nowotworowych i osocza (tabela 2 i tabela 3 i figura 2A i figura 3 i tabela w dodatkowym dodatku). Aby ocenić znaczenie tych mutacji, monitorowaliśmy genotypy krążących komórek nowotworowych i ilość w czasie w podgrupie pacjentów.
Pomiary seryjne
Szczegółowe analizy seryjne dotyczące ilości i genotypu krążących komórek nowotworowych były dostępne dla czterech pacjentów z mutacjami EGFR po rozpoczęciu leczenia gefitynibem (Figura 2A). Continue reading „Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc ad 6”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym

Ustawa o Paleniu, Opiece Zdrowotnej i Opiece Społecznej, uchwalona w 2005 roku, zakazała palenia we wszystkich zamkniętych miejscach publicznych i miejscach pracy w Szkocji po końcu marca 2006 roku. Ustawodawstwo bez dymu ma na celu ochronę osób niepalących przed biernym dymem, ale może również zmniejszyć ryzyko wśród palaczy z powodu zmniejszonego palenia lub zwiększonego rzucenia palenia.1-4 Osiem badań wykazało zmniejszoną liczbę przyjęć do szpitala z powodu ostrego zespołu wieńcowego po wprowadzeniu takich przepisów5-12. Badania te były ograniczone przez retrospektywne gromadzenie danych, 5- 12 zastosowanie klinicznych znaczników diagnostycznych, 5-12 mylących pod względem wahań sezonowych, 7 i małej liczby pacjentów.5,8,12 Tylko jedno badanie obejmujące 22 pacjentów zawierało informacje o stanie palenia, 12 i brak zawierało informacje na temat narażenia na bierne palenie. Dlatego też badacze nie byli w stanie wykazać, w jakim stopniu ogólna redukcja liczby hospitalizacji wynikała z ochrony przed biernym paleniem. Naszym celem było prospektywne porównanie liczby przyjęć do ostrego zespołu wieńcowego przed i po wdrożeniu ustawodawstwa krajowego, ogólnie i zgodnie z paleniem tytoniu. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 9

Ponadto, uczestnicy tego badania mieszkają w społecznościach, w których obrzezanie mężczyzn przez personel medyczny i leczenie HIV są powszechnie dostępne.18 Ciągłe wysokie wskaźniki transmisji HIV podkreślają potrzebę nowych metod zapobiegania HIV u kobiet. Ochrona obserwowana w tej próbie u kobiet wysokiego ryzyka jest niższa niż w przypadku podawania razofowiru raz na dobę lub w skojarzeniu z doustną profilaktyką doustnie tenofowir-emtrycytabina u mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami19 oraz heteroseksualnych par niezgodnych z HIV-1. w dwóch badaniach klinicznych dotyczących stosowania tenofowiru i tenofowiru lub doustnej profilaktyki tenofowir-emtrycytabina u uczestników podobnych do uczestników naszego badania, nie zaobserwowano żadnej ochrony przed zakażeniem HIV-1, ze względu na słabe przestrzeganie codziennego stosowania badanych leków. 11,12 Podobnie, w badaniach oceniających mikrobicydy, jedno badanie żelu dopochwowego zawierającego tenofowir wykazało dowody na ochronę przed zakażeniem HIV-1, 21 ale wynik ten nie został potwierdzony w kolejnych badaniach.12,13 Pierścień dopochwowy dapiwiryny został opracowany w celu zapewnienia dyskretnego, samodzielnie zainicjowanego, comiesięcznego stosowania z możliwością wysokiej przyczepności. Większość uczestników była w stanie używać pierścienia przez pewien czas każdego miesiąca, co pokazują poziomy pozostałości w używanych pierścieniach i stężenia w osoczu. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 9”