Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 8

Indukcja MPR, a następnie placebo była lepsza od MP u pacjentów w wieku od 65 do 75 lat, ale nie u osób w wieku powyżej 75 lat. Leczenie podtrzymujące lenalidomidem wiązało się z dopuszczalnymi odsetkami zdarzeń niepożądanych i lepszym czasem przeżycia bez progresji niezależnie od wieku. Mediana przeżycia wolnego od progresji wynoszącej 31 miesięcy z MPR-R jest korzystniejsza niż bortezomib-melfalan-prednizon (22 miesiące) 15 i talidomid melphalan-prednizon (20 miesięcy) .2 Chociaż porównania krzyżowe są trudne, nasze badanie wykazało mediana wydłużenia przeżycia wolnego od progresji 18 miesięcy (MPR-R vs. MP), w porównaniu z 7 miesiącem w przypadku schematu bortezomib-melfalan-prednizon o stałym czasie w porównaniu z MP15 i 5 miesięcy z talidomidem melphalan-prednizon w porównaniu z MP.2
MPR jako reżim indukcyjny był lepszy od MP z szybkością odpowiedzi, ogólnym odsetkiem odpowiedzi i jakością odpowiedzi, a dla pacjentów w wieku 65 do 75 lat zapewniał znaczącą korzyść z przeżycia bez progresji. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 8”

Pomocnicza profilaktyka azytromycyny w cesarskim dostarczaniu czesc 4

Poważne zdarzenia niepożądane dotyczące matki (wynik złożony z bezpieczeństwa matki) obejmowały zgon, podejrzewane reakcje alergiczne (w tym reakcję anafilaktyczną lub uogólnioną wysypkę skórną), wszelkie ciężkie zdarzenia niepożądane prowadzące do przerwania badania lub podejrzenie, że są one spowodowane lekiem, oraz wszelkie inne zgłaszane przypadki poważne powikłania niepożądane, w tym zatorowość płucna, przyjęcie na oddział intensywnej terapii (OIOM) i zdarzenia sercowe. Rezultat Stwierdzenie i kontynuacja
Przeszkoleni i certyfikowani pracownicy naukowi, którzy nie byli świadomi wykonywania zabiegów, stwierdzili wyniki dotyczące stanu zdrowia matki i dziecka, przeglądając dokumentację medyczną od hospitalizacji, od wizyt w klinice po porodzie lub pogotowiu, a także od hospitalizacji. Pacjentów zaplanowano na sześciotygodniową wizytę poporodową (lub skontaktowano się z nimi telefonicznie) w celu ustalenia zdarzeń medycznych i wizyt u matek i niemowląt oraz skontaktowano się z nimi telefonicznie w ciągu 3 miesięcy w celu identyfikacji zgonów niemowląt i zdarzeń niepożądanych. Dokumentacja medyczna (w tym w innych placówkach służby zdrowia) była wymagana do weryfikacji wyników badań.
Analiza statystyczna
Ustaliliśmy, że wielkość próbki 2000 pacjentów dałaby moc 80% do wykrycia 33% względnego zmniejszenia pierwotnego wyniku z podstawowego ryzyka równego 12% lub 40% względnej redukcji od wyjściowego ryzyka 8%, przy dwustronny poziom alfa 0,05. Continue reading „Pomocnicza profilaktyka azytromycyny w cesarskim dostarczaniu czesc 4”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet cd

Uczestnikom zapewniono prezerwatywy niepermikobójcze dla partnerów płci męskiej. Kobiety, które zostały potwierdzone, że są w ciąży lub zakażone wirusem HIV, zaprzestały stosowania badanego produktu i zostały skierowane na odpowiednie usługi wsparcia prenatalnego, leczenie medyczne i wsparcie społeczne. Protokół próbny został zatwierdzony przez komisje etyczne dla każdej witryny, a wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną świadomą zgodę przed rozpoczęciem procedur związanych z procesem w momencie badania i rejestracji. Badanie przeprowadzono zgodnie z międzynarodową konferencją na temat harmonizacji wytycznych dobrej praktyki klinicznej i innymi obowiązującymi lokalnymi wymaganiami prawnymi. Dane dotyczące bezpieczeństwa i inne dane zebrane podczas badania były monitorowane przez niezależną platformę monitorowania danych i bezpieczeństwa co około 6 miesięcy. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet cd”

Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 8

Poprzednie próby badające profilaktykę HIV wykazały związek między przestrzeganiem zaleceń dotyczących leczenia a ochroną przed HIV-1, 11-13, a podobny wynik został przewidziany w tym badaniu. Jednak z góry określone kryteria oparte na stężeniach w osoczu i resztkowych poziomach dapiwiryny w używanych pierścieniach mogą nie być najbardziej odpowiednimi kryteriami oceny przyczepności. Oba kryteria mają znaczne ograniczenia. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenie w osoczu gwałtownie rośnie po wprowadzeniu pierścienia dopochwowego dapiwiryny, ponieważ początkowe uwalnianie dapiwiryny z pierścienia następuje po kinetyce pierwszego rzędu. Dapiwiryna jest wykrywalna w osoczu już po godzinie od założenia pierścienia, a średnie stężenia przekraczają 100 pg na mililitr w ciągu 8 godzin. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 8”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5

Nieskorygowane i skorygowane szacunki prawdopodobieństwa przeżycia w trzech grupach przedstawiono na rysunku 1A. Po 4 latach nieskorygowane oszacowanie wskaźnika przeżycia wyniosło 71% (95% przedział ufności [CI], 62 do 77) w grupie krwi pępowinowej, 63% (95% CI, 57 do 68) w grupie HLA dobrana grupa i 49% (95% CI, 38 do 58) w niedopasowanej grupie HLA. Skorygowane ryzyko zgonu było wyższe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka 1,91; 95% CI, 1,23 do 2,98; P = 0,004) i było podobne w grupie o dopasowanym HLA i przewodzie – grupa krwi (współczynnik ryzyka, 1,12, 95% CI, 0,77 do 1,63, P = 0,57). Jednak wyniki testu interakcji pomiędzy źródłem dawcy a minimalnym stanem pozostałości resztkowych sugerowały trend w kierunku istotności w porównaniu różnicy między grupą niedopasowaną HLA a grupą krwi pępowinowej według minimalnego stanu choroby resztkowej (P = 0,08 do interakcji), podczas gdy różnica między grupą dobraną pod względem HLA a grupą krwi pępowinowej różniła się istotnie w zależności od minimalnego statusu choroby resztkowej (P = 0,04 dla interakcji).
Tabela 2. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 5”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym cd

Jednak każda zmiana populacji obejmowałaby zmniejszenie liczby osób palących i zwiększenie liczby byłych palaczy. Dlatego wśród byłych palaczy zmniejszenie liczby osób przyjmujących lekceważy zmniejszenie częstości. Ustawodawstwo bez dymu może zmniejszyć częstość palenia w populacji lub liczbę wypalanych papierosów, ale nie zmieni względnego ryzyka związanego z paleniem określonej liczby papierosów. Wśród palaczy spadek częstości występowania zmniejszyłby liczbę osób przyjmujących, ale nie miałby wpływu na częstość występowania, a zatem zmiana liczby przyjęć jest bardziej znacząca niż przypadki populacyjne. Częstość palenia w populacji osób, które nigdy nie paliły, prawdopodobnie nie zmieni się w ciągu roku wśród pacjentów w grupie wiekowej zagrożonej ostrym zespołem wieńcowym, ponieważ palenie zwykle rozpoczyna się w znacznie młodszym wieku. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym cd”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad 5

Wśród osób niepalących w wieku 45 lat lub starszych w populacji ogólnej, geometryczny średni poziom kotyniny w ślinie był niższy w obu okresach, ale zmniejszył się o 42%, z 0,43 do 0,25 ng na mililitr.14. Odsetek osób o stężeniu kotyniny więcej niż 0,7 ng na mililitr zmniejszyło się bardziej wśród pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (z 42% do 9%, P <0,001) niż wśród osób w populacji ogólnej (z 35% do 26%, P = 0,02). Wśród palaczy przyjętych do szpitala z powodu ostrego zespołu wieńcowego nie stwierdzono istotnego zmniejszenia liczby samosocjalnej liczby wypalanych papierosów lub średniej geometrycznej kotyniny (z 152 do 147 ng na mililitr; P = 0,72); poziom kotyniny wśród palaczy w ogólnej populacji zmniejszył się z 167 do 103 ng na mililitr.18
Dyskusja
Zauważyliśmy zmniejszenie o 17% liczby hospitalizacji z powodu ostrego zespołu wieńcowego po przyjęciu ustawodawstwa zakazującego palenia; redukcja ta była większa niż tendencja bazowa i jednoczesna zmiana w sąsiednim kraju bez takiego ustawodawstwa. Liczba prewencyjnych przyjęć z udziałem niepalących wyniosła 67% redukcji.
Wczesne przestrzeganie szkockich przepisów było wysokie19. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad 5”

Przepisy FDA dotyczące tytoniu – pułapki i możliwości cd

W 2003 r. WHO ogłosiła swój pierwszy traktat – Konwencję ramową w sprawie kontroli wyrobów tytoniowych, który został opracowany w celu zwalczania nadchodzącej pandemii poprzez stworzenie sojuszu państw zobowiązanych do kontrolowania palenia tytoniu za pomocą szeregu wspólnych środków zdrowia publicznego i polityki podatkowej. Traktat został podpisany i ratyfikowany przez ponad 150 krajów. Warto zauważyć, że administracja Busha nie przesłała do Senatu traktatu do ratyfikacji. Biorąc pod uwagę możliwość przywrócenia kontroli nad tytoniem w agendzie federalnej, praktycznie wszystkie główne grupy zajmujące się zdrowiem publicznym i medycyną, w tym American Cancer Society, American Heart Association, American Lung Association i American Medical Association, zdecydowanie popierają ustawę FDA . Continue reading „Przepisy FDA dotyczące tytoniu – pułapki i możliwości cd”

Antiangiogenic Cancer Therapy

W tym roku rozpoczęła się śmierć Judah Folkman, ogromnego ciosu dla społeczności medycznych i naukowych. To było w czasopiśmie, w 1971 roku, że Folkman opublikował podstawy dla swoich pomysłów na to, co jest obecnie znane jako angiogeneza guza. Znaczenie angiogenezy w przedklinicznych modelach nowotworowych zostało powtórzone w setkach laboratoriów na całym świecie, których kulminacja nastąpiła w 2004 r. W pierwszej antyangiogennej terapii zatwierdzonej przez Food and Drug Administration (FDA) do leczenia raka, bewacizumabu (Avastin, Genentech). Chociaż to monoklonalne przeciwciało jest pierwszym w nadziei, że będzie użyteczną klasą leków, monoterapia antyangiogenna nie przyniosła dramatycznych wyników, które były wcześniej oczekiwane. Continue reading „Antiangiogenic Cancer Therapy”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8

W ciągu 30 dni po ostatniej dawce badanego leku wystąpiło 13 zgonów w grupie przyjmującej sorafenib i 29 zgonów w grupie placebo, których nie przypisano progresji choroby. Dyskusja
W badaniu tym pacjenci z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy otrzymywali leczenie sorafenibem, mieli prawie 3-miesięczną medianę przeżycia, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W momencie przerwania badania, po drugiej wstępnej analizie okresowej (przeprowadzonej w przypadku śmierci 321 pacjentów) pacjenci z grupy sorafenibu mieli medianę przeżycia 10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca w grupie placebo. Wpływ sorafenibu na całkowity czas przeżycia pozostawał znaczny po dostosowaniu do wyjściowych czynników prognostycznych, które, jak stwierdzono, wpływają na przeżywalność, wspierając w ten sposób analizę pierwotną. Korzyść ze stosowania sorafenibu była również stała wśród wszystkich wcześniej określonych grup stratyfikacji, w tym u pacjentów z najgorszym rokowaniem, takich jak u których stan sprawności ECOG wynosił lub 2 lub z makroskopową inwazją naczyń krwionośnych lub pozawątrobową. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 8”