UKLAD NACZYNIOWY

UKŁAD NACZYNIOWY Serce (car) Serce jest workiem mięśniowym włączonym w obrąb układu naczyniowego i odgrywającym w stosunku do krwi rolę pompy tłoczącej. Stosunek serca do układu krwionośnego przedstawia się w szczególności w ten sposób, iż jest ono umieszczone między – krwiobiegiem płucnym, gdzie się odbywa wymiana gazowa i krwiobiegiem ogólnym, w którym tlen jest zużytkowany przez tkanki, a zostaje wytworzony w nich dwutlenek węgla . W stosunku do krwiobiegu ogólnego serce stanowi punkt zapoczątkowania – układu tętniczego, a jednocześnie jest miejscem zakończenia – układu żylnego. Rozwój serca. Za punkt wyjścia przy analizie rozwoju serca przyjmiemy tę jego fazę, kiedy ma ono kształt prostej cewy, składającej się z szeregu jam o różnych średnicach, umieszczonej w okolicy szyjnej płodu . Continue reading „UKLAD NACZYNIOWY”

Czesc zatokowa przedsionka jest zlewiskiem krwi zylnej krwiobiegu ogólnego

Część zatokowa przedsionka jest zlewiskiem krwi żylnej krwiobiegu ogólnego. Uchodzi tutaj żyła czcza przednia – ujściem żyły czczej przedniej j (ostium. v. carae ant. ), a żyła czcza tylna analogicznym – ujściem żyły czczej tylnej (ostium. Continue reading „Czesc zatokowa przedsionka jest zlewiskiem krwi zylnej krwiobiegu ogólnego”

Ostatecznym zadaniem ukladu naczyniowego jest stworzenie dogodnych dróg

Ostatecznym zadaniem układu naczyniowego jest stworzenie dogodnych dróg, którymi krew, poruszana siłą pędną serca, mogłaby docierać do tkanek. Innymi są warunki hemodynamiczne na drodze od serca do tkanek aniżeli na drodze od tkanek do serca, i z tego powodu rozwój układu tętniczego różni się pod wielu względami od rozwoju układu żylnego. Rozwój układu tętniczego, a zwłaszcza jego części dogłowowej, pozostaje pod silnym wpływem układu skrzelowego i rozwijających się później płuc. U płodu naczynia wyprowadzające krew z serca –pień tętniczy (truncus arteriosus ) i jego przedłużenie – aorta brzuszna (aorta rentraiie) dzieli się po dojściu do układu skrzelowego na sześć parzystych – t t. skrzelowych (aa. Continue reading „Ostatecznym zadaniem ukladu naczyniowego jest stworzenie dogodnych dróg”

Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 9

W analizie regresji Coxa konwersja kultury plwociny, w tym przypisanie leku do badania i obecność lub brak kawitacji w badaniu radiologicznym klatki piersiowej (zmienna warstwowa), współczynnik ryzyka dla wydłużonego czasu do konwersji na ujemną hodowlę plwociny ocenianą przy użyciu MGIT wyniósł 0,58 (przedział ufności 95% [CI], 0,39 do 0,89) w grupie 100 mg i 0,63 (95% CI, 0,42 do 0,96) w grupie 200 mg. Współczynnik ryzyka dla wydłużonego czasu do konwersji na ujemną hodowlę plwociny ocenianą przy użyciu podłoża stałego wynosił 0,54 (95% CI, 0,36 do 0,81) w grupie 100 mg i 0,44 (95% CI, 0,29 do 0,64) w grupa 200 mg. Dyskusja
W tym badaniu, w którym zastosowano ostrą definicję konwersji kultury plwociny (pięć kolejnych tygodniowych hodowli, które były negatywne dla M. tuberculosis) i bardziej wrażliwy system hodowli (MGIT) niż stałe podłoże do wykrywania żywych M. Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 9”

Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 8

Stężenie delamanidu w osoczu zmniejszało się gwałtownie (okres półtrwania, 38 godzin) po odstawieniu leku. Środki farmakokinetyczne (maksymalne stężenie po porannych i wieczornych dawkach, minimalne stężenie i pole pod krzywą stężenia w osoczu – czas od 0 do 24 godzin) dla delamanidu w dniu 56 przedstawiono w Dodatku Uzupełniającym. Konwersja plwociny i kultury
Ryc. 2. Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 8”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 6

W tej grupie wiekowej MPR również poprawił przeżycie wolne od progresji w porównaniu z MP (współczynnik ryzyka, 0,62, P = 0,006). U pacjentów w wieku powyżej 75 lat mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 19 miesięcy w przypadku MPR-R, 12 miesięcy w przypadku MPR i 15 miesięcy w przypadku MP. Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 6”

Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia czesc 4

Nie wprowadzono żadnych korekt w przypadku wielu testów. Wszystkie obliczenia zostały wykonane przy użyciu oprogramowania SPSS, wersja 22.0 (SPSS). Wyniki
Pacjenci
Rycina 1. Rycina 1. Obróbka zatorowości płucnej wśród pacjentów przyjmowanych do szpitala na omdlenie.Tabela 2. Continue reading „Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia czesc 4”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad

Dolna granica wykrywalności wynosiła 0,1 ng na mililitr. Testy kotyninowe zostały użyte w celu walidacji zgłoszonego palenia i dostarczenia obiektywnej miary narażenia na bierne palenie. Obecni palacze byli określani jako osoby, które zaklasyfikowali się jako palacze i osoby z poziomem kotyniny w surowicy przekraczającym 12 ng na mililitr. Osoby, które nigdy nie paliły, zostały zdefiniowane jako osoby, które zaklasyfikują się jako niepalące, a osoby z poziomem kotyniny 12 ng na mililitr lub mniej. Byli palacze byli określani jako osoby, które zaklasyfikowali się jako byli palacze i osoby z poziomem kotyniny 12 ng na mililitr lub mniej. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad”

Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia ad 5

U pacjenta, który zmarł, zatorowość płucna obejmowała obie główne tętnice płucne. Dodatkowe obserwacje
Zator tętnicy płucnej wykryto u 52 spośród 205 pacjentów, którzy mieli omdlenie o nieokreślonym pochodzeniu (25,4%, 95% CI, 19,4 do 31,3) oraz u 45 z 355 pacjentów, u których stwierdzono potencjalne alternatywne wyjaśnienie omdlenia (12,7%; 95% CI, 9,2 do 16,1). Spośród tych 45 pacjentów, 31 (68,9%) miało homar lub bardziej proksymalną lokalizację skrzepliny na tomografii komputerowej lub ubytek perfuzji większy niż 25% powierzchni obu płuc w badaniu wentylacji perfuzyjnej.
Częstość występowania tachypnei była większa wśród pacjentów z zatorowością płucną niż wśród pacjentów z zatorowością płucną (występującą u 45,4% vs. 7,1% pacjentów), częstość występowania tachykardii (w 33,0% vs 16,2%), niedociśnienie (36,1% vs. Continue reading „Częstość występowania zatorowości płucnej wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu omdlenia ad 5”