Az do chwili urodzenia galaz plucna lewa pozostaje w zwiazku z lukiem aorty

Jako wynik ostateczny powyższych przemian powstaje następujący stan rzeczy. Z komory prawej serca odchodzi samoistna- t. płucna (a. pulmonalis), powstała z podziału opuszki tętniczej i dzieląca się niebawem na dwie – gałęzie płucne (rami pulmonales), prawą i lewą, które rozwijają się kosztem prawej i lewej tętnic skrzelowych VI. Aż do chwili urodzenia gałąź płucna lewa pozostaje w związku z łukiem aorty za pośrednictwem – przewodu tętniczego Botalla (ductus arteriosus Botalli), przekształcającego się już w pierwszych fazach oddychania płucnego w niedrożne-więzadło tętnicze(lig. Continue reading „Az do chwili urodzenia galaz plucna lewa pozostaje w zwiazku z lukiem aorty”

Ciągłe leczenie lenalidomidem w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim

Lenalidomid ma działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące przeciwko szpiczakowi mnogiemu. W tym wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą porównano indukcję lenalidomidem melfalan-prednizon, a następnie utrzymanie lenalidomidu (MPR-R) z melfalanem-prednizonem – lenalidomidem (MPR) lub melfalanem-prednizonem (MP), a następnie placebo u pacjentów w wieku 65 lat lub starsze ze świeżo zdiagnozowanym szpiczakiem mnogim. Metody
Losowo przypisaliśmy pacjentom, którzy nie kwalifikowali się do przeszczepu, aby otrzymali MPR-R (dziewięć 4-tygodniowych cykli MPR, a następnie lenalidomidową terapię podtrzymującą do wystąpienia nawrotu lub progresji choroby [152 pacjentów]) lub do otrzymania MPR (153 pacjentów) lub MP ( 154 pacjentów) bez leczenia podtrzymującego. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidem w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim”

Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 7

Do badania włączono czterech pacjentów z zakażeniem wirusem HIV z co najmniej jednym pacjentem losowo przydzielonym do każdej grupy. Około 85% pacjentów było całkowicie przyzwyczajonych do schematu badania leku; tylko 1% pacjentów miał przyleganie do 80% lub mniej, a proporcja nie różniła się pomiędzy grupami. Bezpieczeństwo
Analiza bezpieczeństwa obejmowała 481 pacjentów w populacji, która miała zamiar leczyć (Figura 1). Podobne proporcje pacjentów w trzech badanych grupach leków zakończyły 8-tygodniowy schemat leczenia (?89%); łącznie 14 pacjentów (2,9%), równomiernie rozmieszczonych w grupach, zaprzestało stosowania badanego leku z powodu działań niepożądanych (szczegółowe informacje w Dodatku Uzupełniającym). Continue reading „Delamanid na wielolekooporną gruźlicę płuc AD 7”

Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 5

W sumie 459 pacjentów zostało losowo przydzielonych do otrzymywania MPR-R (152 pacjentów), MPR (153 pacjentów) lub MP (154 pacjentów). Około dwóch trzecich pacjentów ukończyło leczenie indukcyjne (ryc. 1). Wyjściowa charakterystyka była dobrze zrównoważona w grupach leczonych (Tabela 1), z wyjątkiem wyższego wyniku statusu Karnofskiego w grupie MP niż w grupach MPR-R i MPR. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 5”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad

Inną opcją jest niepowiązany dawcy krwi pępowinowej. Krew pępowinową można stosować z większą tolerancją na rozbieżności HLA, a zatem źródła przeszczepów krwi pępowinowej są dostępne dla prawie wszystkich pacjentów. Postępy w transplantacji krwi pępowinowej, w tym zwiększona dostępność jednostek krwi pępowinowej o wysokiej zawartości komórek, zastosowanie przeszczepów krwi pępowinowej do zwiększenia dawki komórek oraz liczne metody ekspansji ex vivo, dodatkowo zwiększyły potencjalne zastosowanie to źródło dawcy.2-7 Postępy te powodują, że krew pępowinowa pochodząca od niespokrewnionych dawców może stanowić alternatywne źródło komórek macierzystych, gdy nie jest dostępne rodzeństwo identyczne z HLA lub niezwiązany dawcą z 10/10. W tym retrospektywnym badaniu porównaliśmy wyniki po otrzymaniu przeszczepu od dawcy krwi pępowinowej z wynikami po otrzymaniu przeszczepu od dopasowanego HLA lub niesparowanego niedoborem HLA dawcy u pacjentów z ostrą białaczką lub zespołem mielodysplastycznym, którzy przeszli pierwszy mieloablacyjny allogeniczny przeszczep w naszej instytucji. Staraliśmy się nie tylko porównywać wyniki między grupami, ale także ustalać, czy wielkość różnicy pomiędzy źródłami dawcy w zakresie ryzyka niepowodzenia leczenia w odniesieniu do różnych wyników różni się w zależności od obecności lub braku minimalnej choroby resztkowej przed przeszczepieniem. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad”

Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc czesc 4

Testowaliśmy przydatność specyficznego dla alleli testu SARMS23 do wykrywania mutacji EGFR w populacjach rzadkich komórek. Ten test jest przeznaczony do wykrywania wielu typów mutacji EGFR związanych z wrażliwością na lek, w tym delecji z eksonu 19 w ramce (łącznie analizowanych jako mutacje Del ) i mutacją lasemi L858R, które razem obejmują 90% mutacji EGFR. Test wykrywa również mutację T790M związaną z opornością na inhibitory kinazy tyrozynowej. 16-18 W celu potwierdzenia wyników testu SARMS, najpierw przeanalizowaliśmy 26 guzów zatopionych w parafinie niedrobnokomórkowych raków płuca uprzednio zidentyfikowanych jako mających mutację EGFR i 8 próbek zgłoszono jako mających allele typu dzikiego przez sekwencjonowanie (Tabela 2). W teście SARMS i sekwencjonowaniu zidentyfikowano tę samą mutację w 25 próbach nowotworu, podczas gdy wszystkie 8 guzów typu dzikiego zostało potwierdzonych jako negatywne, dając czułość 96% i swoistość 100%. Continue reading „Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc czesc 4”

Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem ad

Ci liderzy w tej dziedzinie uznają, że sposobem na zapewnienie pełnej integracji tych metod z opieką nad rakiem jest dostarczenie danych, które pozwolą nawet najbardziej konwencjonalnym onkologom docenić ich wartość. Oprócz badań, autorzy tej książki są głęboko zaangażowani i zobowiązani do edukowania swoich kolegów o postępach w tej dziedzinie; trzech z nich służyło jako prezesi Towarzystwa Integracyjnej Onkologii. Ta książka jest nieocenionym źródłem informacji dla wszystkich zaangażowanych w opiekę nad chorymi na raka. Osoby zainteresowane opracowaniem integracyjnego programu onkologicznego lub jakichkolwiek usług medycyny integracyjnej w swoich instytucjach uznają tę książkę za szczególnie użyteczną. Chociaż książka ma kilka niedociągnięć – w pięciu rozdziałach dotyczących ustanowienia indywidualnego programu klinicznego oraz w następnej sekcji poświęconej programom badawczym w każdym miejscu istnieje pewna redundancja, a szczegółowe informacje na temat kryteriów wejściowych i planów rekrutacji lepiej pasują do protokołu dokumenty – są niewielkie w stosunku do bogactwa niezwykle cennych informacji, które są zapakowane w tę smukłą książkę. Continue reading „Integracyjna onkologia: włączenie medycyny uzupełniającej w konwencjonalną opiekę nad rakiem ad”

Medycyna alternatywna Historia ad

Akupunktura nie została przyjęta przez zachodnich lekarzy, ale Bivins spekuluje, że akupunktura pomogła im w zapoznaniu się z igłami, udomowiając igły do późniejszego użycia w szczepionkach, dostarczaniu leków i pobieraniu krwi. W tej książce są ważne lekcje dla praktykujących lekarzy. Na przykład techniki takie jak homeopatia mogły stać się popularne nie ze względu na stałą skuteczność, ale dlatego, że pacjenci cenili uważnych klinicystów i byli pociągnięci do łagodnego charakteru leczenia i przystępności. Zachodni lekarz, zarówno w przeszłości, jak i obecnie, jest przeważnie drapieżny i błędny. Bivins zastanawia się, dlaczego badacze nadal oceniają metody leczenia z innych kultur w ramach zachodniej. Continue reading „Medycyna alternatywna Historia ad”

Odporność na cytomegalowirus po szczepieniu autologicznym lizatem glioblastoma

Glejak jest złośliwym nowotworem mózgu, którego ogólna przeżywalność wynosi mniej niż 3,3% w ciągu 5 lat.1 Dostępnych jest kilka skutecznych metod leczenia. Trwałość określonej radiologicznie odpowiedzi na leczenie jest ograniczona, a mediana przeżycia jest mniejsza niż 2 lata.
Prowadzimy pierwszą fazę autologicznych szczepień komórek dendrytycznych jako terapię uzupełniającą w glejaku, badanie, które zostało zatwierdzone przez instytutowy zespół kontrolny na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Wszyscy pacjenci są leczeni operacyjnie, standardową radioterapią i temozolomidem, a następnie szczepione komórkami dendrytycznymi, które są pulsowane autologicznym lizatem nowotworowym. Do tej pory zgłosiło się 14 pacjentów ze świeżo zdiagnozowanym glioblastoma (klasa IV Światowej Organizacji Zdrowia). Continue reading „Odporność na cytomegalowirus po szczepieniu autologicznym lizatem glioblastoma”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 7

Nie stwierdzono istotnych różnic w śmiertelności bez nawrotu między grupą krwi pępowinowej a grupą niepowiązanych dawców (tabela S3 w dodatku uzupełniającym). Choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi
Szacunkowe prawdopodobieństwo ostrej choroby przeszczepu przeciw gospodarzowi stopnia III lub IV15 wynosiło 18% (25 z 136 pacjentów) w grupie krwi pępowinowej, 14% (49 z 342) w grupie dobranej pod względem HLA i 26% (25 98) w niedopasowanej grupie HLA. Ryzyko ostrej choroby przeszczepu przeciw gospodarzowi w stopniu III lub IV było znamiennie wyższe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej i niższe w grupie dobranej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej, ale żadna różnica nie była znaczący. Ryzyko wystąpienia przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi 16 nie różniło się istotnie pomiędzy grupą krwi pępowinowej a grupą niezwiązanego dawcy, z wyjątkiem grupy dawców szpiku kostnego dobranej pod względem HLA, ale wskaźniki ryzyka w dwóch grupach szpiku kostnego niepowiązanych dawców (w porównaniu z grupą krwi pępowinowej) były podobne, podobnie jak wskaźniki ryzyka w dwóch grupach krwi obwodowej niespokrewnionych dawców. (Szczegóły podano w tabeli S3 w dodatkowym dodatku). Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 7”