Nadmiar antygenu nie sprzyja precypitacji

Nadmiar antygenu nie sprzyja precypitacji, jak również nie sprzyja jej nadmiar surowicy. Jeżeli do stałej ilości surowicy w probówkach dodawać wzrastające dawki antygenu, to na początku osad będzie się zwiększał, później jednak w probówkach, w których antygen znajdzie się w nadmiarze, osad zmniejsza się, a przy dużych ilościach antygenu osad może wcale nie powstawać. Do wywołania precypitacji prócz antygenu i przeciwciała konieczna jest obecność elektrolitów, gdyż bez nich precypitacja nie powstanie. Precypitacja ma znaczenie nie tylko w przypadkach, kiedy chcemy ustalić charakter białka, do czego często uciekają się pracownie badające środki spożywcze, ale także odczyn precypitacji ma znaczenie w medycynie sądowej i w diagnostyce różnych chorób. Odczyn zespołu toksyny z antytoksyną odgrywa ważną rolę w zobojętnianiu jadów. Continue reading „Nadmiar antygenu nie sprzyja precypitacji”

Zjawisko bakteriolizy dotyczy nie tylko przecinkowców

Zjawisko bakteriolizy dotyczy nie tylko przecinkowców- cholery, ale także pałeczek duru brzusznego, para durów, dżumy i innych, jeżeli surowice zawierały odpowiednie rozpuszczalniki dla właściwych zarazków. Dalej okazało się, że rozpuszczające działanie surowicy istnieje nie tylko na ciała bakteryjne, ale także na różne komórki, które ulegają rozpuszczeniu pod wpływem surowic, jeżeli surowica zawiera ciała skierowane przeciw danym komórkom, Do rozpuszczania bakterii lub komórek potrzebne są dwa ciała w surowicy krwi, które biorą udział w zjawisku rozpuszczania. Jedno z nich łatwo ulega zniszczeniu w wyższych ciepłotach oraz przy dłuższym przechowywaniu surowicy i znajduje się zarówno w surowicach odpornościowych, jak i normalnych. To ciało nazywa się – według Buchnera – aleksyną, według Ehrlicha komplementem, czyli dopełniaczem, a według Mieczroikowa cytazą. Dopełniacz znajduje się nie tylko we krwi; ale także w płynach ustrojowych, zwłaszcza w wysiękach. Continue reading „Zjawisko bakteriolizy dotyczy nie tylko przecinkowców”

Kazdy z platów sklada sie z pewnej ilosci – platków grasicowych

Każdy z płatów składa się z pewnej ilości – płatków grasicowych (lobuli thymici), jak gdyby nanizanych na łącznotkankowy – powrózek ośrodkowy (tractus centralie). Na przekroju poprzecznym płatka grasicowego stwierdzamy, że jest on utworzony z – istoty rdzeniowej (subst. medullaris), umieszczonej pośrodku, i z istoty korowej (subst, corticalie), znajdującej się obwodowo. Cały płatek jest okryty cienką – torebką włóknistą (capsula fibrosa). Zrębem, zarówno istoty korowej, jak i istoty rdzeniowej płatka jest gęsta sieć, utworzona przez – retikulocyty oraz ich wypustki protoplazmatyczne. Continue reading „Kazdy z platów sklada sie z pewnej ilosci – platków grasicowych”

UKLAD NACZYNIOWY

UKŁAD NACZYNIOWY Serce (car) Serce jest workiem mięśniowym włączonym w obrąb układu naczyniowego i odgrywającym w stosunku do krwi rolę pompy tłoczącej. Stosunek serca do układu krwionośnego przedstawia się w szczególności w ten sposób, iż jest ono umieszczone między – krwiobiegiem płucnym, gdzie się odbywa wymiana gazowa i krwiobiegiem ogólnym, w którym tlen jest zużytkowany przez tkanki, a zostaje wytworzony w nich dwutlenek węgla . W stosunku do krwiobiegu ogólnego serce stanowi punkt zapoczątkowania – układu tętniczego, a jednocześnie jest miejscem zakończenia – układu żylnego. Rozwój serca. Za punkt wyjścia przy analizie rozwoju serca przyjmiemy tę jego fazę, kiedy ma ono kształt prostej cewy, składającej się z szeregu jam o różnych średnicach, umieszczonej w okolicy szyjnej płodu . Continue reading „UKLAD NACZYNIOWY”

Powstanie przegrody miedzyprzedsionkowej

Teraz przychodzi pora podziału przedsionka wspólnego na dwie symetryczne połowy. Dzieje się to w ten sposób, że ze ścian przedsionka wyrasta – przegroda międzyprzedsionkowa (septum. a trio rum), opuszczająca się w kierunku-otworu przedsionkowo-komorowego (ostium. atrioreruriculare comm. ), łączącego, jak z samej nazwy wynika, jamę przedsionka wspólnego z jamą komory wspólnej. Continue reading „Powstanie przegrody miedzyprzedsionkowej”

samoczynnosci serca

Do tej chwili stanowi ona nieparzysty worek, komunikujący się z obydwoma przedsionkami. Niebawem jednak z dna komory wspólnej wyrasta przegroda międzykomorowa (sep tum interrentriculare], która zdąża na spotkanie krawędzi wolnej przegrody międzyprzedsionkowej i wreszcie z nią się zrasta. Od tej chwili komora sercowa wspólna dzieli się na dwie samoistne części komorę prawą (ventriculus dext. ) 1- komorę lewą (rentriculus sin. ), Pierwsza z nich komunikuje się za pośrednictwem – otworu przedsionkowo – komorowego prawego (ostium. Continue reading „samoczynnosci serca”

Skladniki budowlane serca

Początkowo ściany komór wykazują budowę gąbczastą, wobec czego światło ich przedstawia się jako szereg zachyłków wzajemnie ze sobą połączonych. Później poszczególne zachyłki zlewają się razem, tworząc niepodzielną jamę, śladami zaś pierwotnej budowy gąbczastej są jedynie – kuleczki mięsne (trabeculae carneae). Jak wspomniałem powyżej, serce powstaje w okolicy szyjnej zarodka, wkrótce jednak przesuwa się ku tyłowi, aż wreszcie zatrzymuje się u przepony. Składniki budowlane serca. Serce tworzy przede wszystkim – mięśniówka sercowa (myocardium), istotny składnik ścian przedsionkowych i komorowych. Continue reading „Skladniki budowlane serca”

sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego

W ten sposób powstaną dwie teoretyczne półkule, które przy każdym wzroście ciśnienia wewnątrzkomorowego będą miały dążność do wzajemnego oddalania się. Ażeby tej dążności móc się przeciwstawić, mięśniówka musi w sobie wzbudzić siłę, przynajmniej równą sile oddalającej owe półkule. W przetłumaczeniu na język potoczny, powyższy wzór oznacza, że siła skurczu poszczególnego miocytu sercowego jest tym większa, im większa jest pojemność komory sercowej. Albo innymi słowy: siła skurczu miocytów sercowych zależy od ich długości w czasie rozkurczu, skutkiem czego następstwem większego wypełnienia krwią komór jest ich mocniejszy skurcz. Pracę silnika sercowego mierzymy iloczynem wypchniętej krwi przez wzbudzone ciśnienie. Continue reading „sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego”

Uklad przewodniczy serca

Układ przewodniczy serca. Do cech zasadniczych serca należą: automatyzm oraz zdolność wykonywania pracy w pewnym rytmie. Pierwsza z tych cech polega na tym, że w obrębie samego serca powstają bodźce, skłaniające je do skurczu, druga zaś cecha przejawia się w ściśle określonej kolejności faz pracy i faz spoczynku. Istnieją dwie takie fazy zasadnicze, którymi są:- faza skurczu (sytole), po której następuje – faza rozkurczu, czyli faza wypoczynku (diastole) tak w dalszym ciągu naprzemian. Aby praca serca da- wała efekt użyteczny, a nie była -biciem wody w stępie, fazę skurczu komór powinna oczywiście poprzedzać takaż faza skurczu przedsionków. Continue reading „Uklad przewodniczy serca”