W sklad dopelniacza wchodza przede wszystkim frakcje bialkowe i budowa jego jest bardzo zlozona

W skład dopełniacza wchodzą przede wszystkim frakcje białkowe i budowa jego jest bardzo złożona. Miejscem powstawania dopełniacza- według niektórych autorów są leukocyty, według innych -śledziona i węzły chłonne oraz wątroba , układ siateczkowo-śródbłonkowy. Bordet Gengou stwierdzili, że w chwili wiązania się antygenu z właściwym dwuchwytnikiem dopełniacz wiąże się z tym zespołem i znika z surowicy. Jeżeli np. świeżą surowicę normalnego zwierzęcia zmieszać z przecinkowcem cholery, poddanym uprzednio działaniu inaktywowanej surowicy przeciw cholerze, to jest jakiej surowicy, która przez ogrzanie straciła swój dopełniacz, to świeża surowica oddając swój dopełniacz do zespołu antygen plus dwuchwytnik traci zdolność wywoływania hemolizy lub bakteriolizy po zmieszaniu jej z odpowiednim innym dwuchwytnikiem i antygenem. Continue reading „W sklad dopelniacza wchodza przede wszystkim frakcje bialkowe i budowa jego jest bardzo zlozona”

UKLAD NACZYNIOWY

UKŁAD NACZYNIOWY Serce (car) Serce jest workiem mięśniowym włączonym w obrąb układu naczyniowego i odgrywającym w stosunku do krwi rolę pompy tłoczącej. Stosunek serca do układu krwionośnego przedstawia się w szczególności w ten sposób, iż jest ono umieszczone między – krwiobiegiem płucnym, gdzie się odbywa wymiana gazowa i krwiobiegiem ogólnym, w którym tlen jest zużytkowany przez tkanki, a zostaje wytworzony w nich dwutlenek węgla . W stosunku do krwiobiegu ogólnego serce stanowi punkt zapoczątkowania – układu tętniczego, a jednocześnie jest miejscem zakończenia – układu żylnego. Rozwój serca. Za punkt wyjścia przy analizie rozwoju serca przyjmiemy tę jego fazę, kiedy ma ono kształt prostej cewy, składającej się z szeregu jam o różnych średnicach, umieszczonej w okolicy szyjnej płodu . Continue reading „UKLAD NACZYNIOWY”

Skladniki budowlane serca

Początkowo ściany komór wykazują budowę gąbczastą, wobec czego światło ich przedstawia się jako szereg zachyłków wzajemnie ze sobą połączonych. Później poszczególne zachyłki zlewają się razem, tworząc niepodzielną jamę, śladami zaś pierwotnej budowy gąbczastej są jedynie – kuleczki mięsne (trabeculae carneae). Jak wspomniałem powyżej, serce powstaje w okolicy szyjnej zarodka, wkrótce jednak przesuwa się ku tyłowi, aż wreszcie zatrzymuje się u przepony. Składniki budowlane serca. Serce tworzy przede wszystkim – mięśniówka sercowa (myocardium), istotny składnik ścian przedsionkowych i komorowych. Continue reading „Skladniki budowlane serca”

Poszczególne peczki miesniowe

Poszczególne pęczki mięśniowe wykazują przebieg nader zawiły, albowiem są ułożone w różnych kierunkach, a ponadto na różnych głębokościach ścian komorowych. Wszystko to razem uniemożliwia wprost zdanie dokładnego sprawozdania z utkania mięśniówki sercowej. Pod względem biomechanicznym umięśnienie komór może być uważane za rodzaj swoistego splotu mięśniowego. Mięśniówka sercowa, o czym już była wielokrotnie wzmianka, a w szczególności mięśniówka komorowa jest swoistym silnikiem, włączonym w układ krwionośny. Siła mięśniówki zależy od ilości miocytów sercowych (n) i od wielkości ich skrócenia w czasie skurczu serca. Continue reading „Poszczególne peczki miesniowe”

sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego

W ten sposób powstaną dwie teoretyczne półkule, które przy każdym wzroście ciśnienia wewnątrzkomorowego będą miały dążność do wzajemnego oddalania się. Ażeby tej dążności móc się przeciwstawić, mięśniówka musi w sobie wzbudzić siłę, przynajmniej równą sile oddalającej owe półkule. W przetłumaczeniu na język potoczny, powyższy wzór oznacza, że siła skurczu poszczególnego miocytu sercowego jest tym większa, im większa jest pojemność komory sercowej. Albo innymi słowy: siła skurczu miocytów sercowych zależy od ich długości w czasie rozkurczu, skutkiem czego następstwem większego wypełnienia krwią komór jest ich mocniejszy skurcz. Pracę silnika sercowego mierzymy iloczynem wypchniętej krwi przez wzbudzone ciśnienie. Continue reading „sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego”

Uszkodzenie peczka Hisa

Uszkodzenie pęczka Hisa powoduje zaburzenia przewodnictwa bodźców skojarzeniowych, przejawiające się w nieprawidłowości rytmu sercowego. Unerwienie serca. W obrębie mięśniówki sercowej znajdują się liczne komórki nerwowe zwojowe, będące w związku z gałązkami odchodzącymi od układu nerwowego ośrodkowego. Tymi gałązkami są: – gałązki sercowe n. błędnego (rami eardiaei nerri ragi), a więc układu przywspółczulnego oraz- gałązki sercowe współczulne pnia współczulnego szyjnego (rami cardiaei syrnpathici). Continue reading „Uszkodzenie peczka Hisa”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7

Zgodność z leczeniem
W dniu 17 października 2006 r., W dniu odcięcia, 468 pacjentów przerwało leczenie (226 w grupie sorafenibu i 242 w grupie placebo) (ryc. 1). Najczęstszymi przyczynami przerwania leczenia w obu grupach były zdarzenia niepożądane (176 pacjentów) oraz progresja radiologiczna i objawowa (123 pacjentów). Mediana czasu leczenia wyniosła 5,3 miesiąca (zakres od 0,2 do 16,1) w grupie otrzymującej sorafenib i 4,3 miesiąca (zakres od 0,1 do 16,6) w grupie placebo. Ogółem 227 pacjentów w grupie otrzymującej sorafenib (76%) i 284 w grupie placebo (94%) otrzymało ponad 80% planowanej dziennej dawki badanego leku. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad

W przedklinicznych eksperymentach sorafenib wykazywał działanie antyproliferacyjne w liniach komórkowych wątroby i raka, zmniejszając angiogenezę nowotworu i przekazywanie sygnałów z komórek nowotworowych oraz zwiększoną apoptozę komórek nowotworowych w mysim modelu heteroprzeszczepu ludzkiego raka wątrobowokomórkowego.13 Wyniki niekontrolowanego badania II fazy z udziałem 137 pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym i grupą A lub B z Child-Pugh wskazały, że pojedynczy sorafenib może mieć korzystny efekt terapeutyczny. Leczenie sorafenibem powodowało medianę całkowitego przeżycia wynoszącego 9,2 miesiąca i medianę czasu do progresji wynoszącą 5,5 miesiąca (co oceniono na podstawie niezależnej oceny radiologicznej). 14 Na podstawie tych danych przeprowadziliśmy dużą fazę 3, randomizowaną, podwójnie ślepą próbę, badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa sorafenibu u pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym.
Metody
Pacjenci
Populacja badana składała się z pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, co potwierdzono analizą patologiczną. Żaden z pacjentów nie był wcześniej leczony ogólnoustrojowo. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym

Nie ma skutecznej terapii systemowej u pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym. Wstępne badanie sugerowało, że sorafenib, doustny inhibitor wielobazowy receptora czynnika wzrostu śródbłonka, receptora czynnika wzrostu płytkowego i Raf może być skuteczny w przypadku raka wątrobowokomórkowego. Metody
W tym wieloośrodkowym, fazie 3, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu losowo przydzielono 602 pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, którzy nie otrzymali wcześniej leczenia ogólnoustrojowego, aby otrzymać sorafenib (w dawce 400 mg dwa razy na dobę) lub placebo. Pierwszorzędowymi wynikami były całkowite przeżycie i czas do objawowego postępu. Drugorzędne wyniki obejmowały czas do progresji radiologicznej i bezpieczeństwa. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym”

Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc ad 6

27 nukleotydów, które zostały usunięte w guzie (czarna ramka) są obecne w DNA w CTC (czerwone pole), podczas gdy delecja 15-nukleotydowa w DNA w CTC (czarna ramka) jest obecna w DNA guza (czerwone pole ). Śledzenie CTC reprezentuje bezpośrednie sekwencjonowanie nukleotydów DNA zlizowanego z komórek wychwyconych na chipie CTC, co wskazuje na wysoki stopień wychwyconej czystości komórek nowotworowych. Wrażliwy test SARMS zidentyfikował także rzadkie wtórne mutacje aktywujące EGFR w podgrupie próbek guza, krążących komórek nowotworowych i osocza (tabela 2 i tabela 3 i figura 2A i figura 3 i tabela w dodatkowym dodatku). Aby ocenić znaczenie tych mutacji, monitorowaliśmy genotypy krążących komórek nowotworowych i ilość w czasie w podgrupie pacjentów.
Pomiary seryjne
Szczegółowe analizy seryjne dotyczące ilości i genotypu krążących komórek nowotworowych były dostępne dla czterech pacjentów z mutacjami EGFR po rozpoczęciu leczenia gefitynibem (Figura 2A). Continue reading „Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc ad 6”