sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego

W ten sposób powstaną dwie teoretyczne półkule, które przy każdym wzroście ciśnienia wewnątrzkomorowego będą miały dążność do wzajemnego oddalania się. Ażeby tej dążności móc się przeciwstawić, mięśniówka musi w sobie wzbudzić siłę, przynajmniej równą sile oddalającej owe półkule. W przetłumaczeniu na język potoczny, powyższy wzór oznacza, że siła skurczu poszczególnego miocytu sercowego jest tym większa, im większa jest pojemność komory sercowej. Albo innymi słowy: siła skurczu miocytów sercowych zależy od ich długości w czasie rozkurczu, skutkiem czego następstwem większego wypełnienia krwią komór jest ich mocniejszy skurcz. Pracę silnika sercowego mierzymy iloczynem wypchniętej krwi przez wzbudzone ciśnienie. Continue reading „sila skurczu poszczególnego miocytu sercowego”

Uszkodzenie peczka Hisa

Uszkodzenie pęczka Hisa powoduje zaburzenia przewodnictwa bodźców skojarzeniowych, przejawiające się w nieprawidłowości rytmu sercowego. Unerwienie serca. W obrębie mięśniówki sercowej znajdują się liczne komórki nerwowe zwojowe, będące w związku z gałązkami odchodzącymi od układu nerwowego ośrodkowego. Tymi gałązkami są: – gałązki sercowe n. błędnego (rami eardiaei nerri ragi), a więc układu przywspółczulnego oraz- gałązki sercowe współczulne pnia współczulnego szyjnego (rami cardiaei syrnpathici). Continue reading „Uszkodzenie peczka Hisa”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7

Zgodność z leczeniem
W dniu 17 października 2006 r., W dniu odcięcia, 468 pacjentów przerwało leczenie (226 w grupie sorafenibu i 242 w grupie placebo) (ryc. 1). Najczęstszymi przyczynami przerwania leczenia w obu grupach były zdarzenia niepożądane (176 pacjentów) oraz progresja radiologiczna i objawowa (123 pacjentów). Mediana czasu leczenia wyniosła 5,3 miesiąca (zakres od 0,2 do 16,1) w grupie otrzymującej sorafenib i 4,3 miesiąca (zakres od 0,1 do 16,6) w grupie placebo. Ogółem 227 pacjentów w grupie otrzymującej sorafenib (76%) i 284 w grupie placebo (94%) otrzymało ponad 80% planowanej dziennej dawki badanego leku. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 7”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad

W przedklinicznych eksperymentach sorafenib wykazywał działanie antyproliferacyjne w liniach komórkowych wątroby i raka, zmniejszając angiogenezę nowotworu i przekazywanie sygnałów z komórek nowotworowych oraz zwiększoną apoptozę komórek nowotworowych w mysim modelu heteroprzeszczepu ludzkiego raka wątrobowokomórkowego.13 Wyniki niekontrolowanego badania II fazy z udziałem 137 pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym i grupą A lub B z Child-Pugh wskazały, że pojedynczy sorafenib może mieć korzystny efekt terapeutyczny. Leczenie sorafenibem powodowało medianę całkowitego przeżycia wynoszącego 9,2 miesiąca i medianę czasu do progresji wynoszącą 5,5 miesiąca (co oceniono na podstawie niezależnej oceny radiologicznej). 14 Na podstawie tych danych przeprowadziliśmy dużą fazę 3, randomizowaną, podwójnie ślepą próbę, badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa sorafenibu u pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym.
Metody
Pacjenci
Populacja badana składała się z pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym, co potwierdzono analizą patologiczną. Żaden z pacjentów nie był wcześniej leczony ogólnoustrojowo. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad”