Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 3

Grupa MPR otrzymała tę samą indukcję MPR, a następnie podtrzymywanie placebo, a grupa MP otrzymała indukcję MP (w tych samych dawkach i tym samym schemacie, co reżim MPR), z placebo podczas indukcji i konserwacji. Pacjenci, u których choroba postępująca rozwinęła się podczas terapii indukcyjnej, przerwali fazę podwójnie ślepej fazy leczenia i mogli zapisać się w fazie przedłużonej z otwartą marką, aby otrzymać lenalidomid (25 mg w dniach od do 21 w każdym 28-dniowym cyklu) sam lub z deksametazonem (40 mg w dniach od do 4, od 9 do 12 i od 17 do 20). Wszyscy pacjenci przyjmowali profilaktyczną profilaktykę przeciwzakrzepową (od 75 do 100 mg na dobę) podczas indukcji; profilaktykę przeciwzakrzepową można kontynuować podczas leczenia podtrzymującego według uznania lekarza prowadzącego. Dozwolone redukcje dawki zostały określone w protokole i zostały opisane w dodatkowym dodatku. Continue reading „Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 3”

Pomocnicza profilaktyka azytromycyny w cesarskim dostarczaniu ad

Instytucjonalna komisja rewizyjna w każdym ośrodku badawczym zatwierdziła protokół próbny, który jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Finansowanie zapewnił Narodowy Instytut Zdrowia Dziecka i Rozwoju Człowieka Eunice Kennedy Shriver. Firma Pfizer przekazała azytromycynę, która została użyta w badaniu, ale nie brała udziału w projektowaniu, prowadzeniu lub raportowaniu badania. Niezależna rada monitorująca dane i bezpieczeństwo nadzorowała proces. Continue reading „Pomocnicza profilaktyka azytromycyny w cesarskim dostarczaniu ad”

Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 8

Wśród pacjentów z neutropenią zgłoszono siedem zakażeń (brak ocenianych przez badaczy jako poważne), przy czym ostatnia liczba neutrofilów wykazała neutropenię 4 stopnia (w połączeniu z łagodnym zakażeniem górnych dróg oddechowych) lub neutropenię 3. stopnia (w związku z trzema epizodami łagodnego zapalenia błony śluzowej nosa u 2 pacjentów, dwóch epizodów łagodnego zapalenia spojówek u pacjenta i ropnia zęba o umiarkowanej intensywności u pacjenta) (patrz Dodatek dodatkowy). Zwiększenie poziomu aminotransferazy alaninowej do ponad 2,5-krotności górnej granicy prawidłowego zakresu wystąpiło u 21 pacjentów. Co najmniej jedna wartość dla cholesterolu całkowitego i jedna wartość dla cholesterolu o niskiej gęstości lipoprotein (LDL) były powyżej górnej granicy prawidłowego zakresu u 31% pacjentów, którzy otrzymali tocilizumab i u 14% pacjentów otrzymujących placebo. Continue reading „Randomizowana próba Tocilizumabu w układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów AD 8”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową

Większość pacjentów potrzebujących przeszczepu komórek krwiotwórczych nie ma dopasowanego pokrewnego dawcy. Dane są potrzebne, aby poinformować o wyborze między różnymi alternatywnymi źródłami komórek dawcy. Metody
W tej retrospektywnej analizie porównywano wyniki u 582 kolejnych pacjentów z ostrą białaczką lub zespołem mielodysplastycznym, którzy otrzymali pierwszy mieloablacyjny przeszczep komórek krwiotwórczych od niespokrewnionego dawcy krwi pępowinowej (140 pacjentów), dobranego HLA niespokrewnionego dawcy (344), lub niedopasowany niespokrewniony dawcy (98).
Wyniki
Względne ryzyko zgonu i nawrotu między grupą krwi pępowinowej a dwiema innymi grupami niezwiązanych dawców wydają się różnić w zależności od obecności minimalnego statusu choroby resztkowej przed przeszczepieniem. Wśród pacjentów z minimalną chorobą resztkową ryzyko zgonu było większe w grupie niedopasowanej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej (współczynnik ryzyka, 2,92, przedział ufności 95% [CI], 1,52 do 5,63; P = 0,001); ryzyko było również wyższe w grupie dobranej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej, ale nie w znacznym stopniu (współczynnik ryzyka, 1,69, 95% CI, 0,94 do 3,02, P = 0,08). Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową czesc 4

Testy interakcji, które dały wartość P mniejszą niż 0,15, uznano za wystarczająco ważne, aby uzasadnić włączenie do modelu regresji. Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów. Wśród 582 pacjentów uwzględnionych w tej retrospektywnej analizie, 344 otrzymało przeszczep z niezwiązanego z HLA dawcy (107 pacjentów otrzymało przeszczep szpiku kostnego, a 237 – krew obwodową; przeszczep), 98 przeszczepiono od niedopasowanego niedoboru HLA dawcy (28 przeszczepionego szpiku kostnego i 70 przeszczepu krwi obwodowej), a 140 przeszczepiono od dawcy krwi pępowinowej (Tabela 1). Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową czesc 4”

Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 8

Ryzyko zgonu u pacjentów bez minimalnej choroby resztkowej było niższe w grupie dobranej pod względem HLA niż w grupie krwi pępowinowej, ale różnica nie była znacząca. Stwierdzenie istotnej wartości P dla interakcji między minimalnym resztkowym stanem choroby a grupą dawcy wskazuje, że względna różnica w wynikach pomiędzy pacjentami z minimalną resztkową chorobą i tymi bez minimalnej pozostałości choroby różni się w zależności od grupy dawców. W dopasowanych HLA i niedopasowanych grupach niespokrewnionych donorów obecność minimalnej choroby resztkowej przed przeszczepieniem wiązała się z wyższym ryzykiem zgonu i nawrotu choroby po przeszczepie niż w przypadku braku minimalnej choroby resztkowej, co było podobne do opisanych wyników. W poprzednich raportach, w grupie krwi pępowinowej, ogólna śmiertelność i częstość nawrotów były podobne u pacjentów z minimalną chorobą resztkową i bez minimalnej choroby resztkowej. Obserwacje te nie są całkowicie spójne z poprzednimi doniesieniami na temat przeszczepów od dawców krwi pępowinowej, 23-25, w których wyższe ryzyko nawrotu i niższy wskaźnik przeżycia wolnego od białaczki zaobserwowano u pacjentów z minimalną chorobą resztkową niż u tych bez minimalnej pozostałości choroba. Continue reading „Transplantacja krwi pępowinowej u pacjentów z minimalną chorobą resztkową ad 8”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad

Dolna granica wykrywalności wynosiła 0,1 ng na mililitr. Testy kotyninowe zostały użyte w celu walidacji zgłoszonego palenia i dostarczenia obiektywnej miary narażenia na bierne palenie. Obecni palacze byli określani jako osoby, które zaklasyfikowali się jako palacze i osoby z poziomem kotyniny w surowicy przekraczającym 12 ng na mililitr. Osoby, które nigdy nie paliły, zostały zdefiniowane jako osoby, które zaklasyfikują się jako niepalące, a osoby z poziomem kotyniny 12 ng na mililitr lub mniej. Byli palacze byli określani jako osoby, które zaklasyfikowali się jako byli palacze i osoby z poziomem kotyniny 12 ng na mililitr lub mniej. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad”

Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad 8

Mieliśmy informacje dotyczące zarówno trendu leżącego u podstaw przed badaniem, jak i jednoczesnej zmiany w sąsiednim kraju. Zebraliśmy szczegółowe informacje prospektywnie na temat palenia tytoniu i ekspozycji na bierne palenie przy użyciu zarówno kwestionariuszy, jak i testów biochemicznych. Konieczne są dalsze badania w celu ustalenia, czy wczesne usprawnienia zostaną utrzymane. Palacze, którzy rzucają palenie, mogą później nawrócić. Odwrotnie, zmiana postaw społecznych może zniechęcić młodych ludzi do rozpalania się, dając dodatkowe korzyści w przyszłości. Continue reading „Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad 8”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6

Całkowita mediana przeżycia była znamiennie dłuższa w grupie otrzymującej sorafenib niż w grupie placebo (10,7 miesiąca w porównaniu z 7,9 miesiąca, współczynnik ryzyka w grupie otrzymującej sorafenib, 0,69, 95% przedział ufności [CI], 0,55 do 0,87, p <0,001) (tabela 2 i Figura 2A). Wskaźniki przeżycia po roku wynosiły 44% w grupie otrzymującej sorafenib i 33% w grupie placebo. Ta znacząca korzyść związana z przeżyciem stanowiła 31% względnej redukcji ryzyka zgonu. Na podstawie tych danych i kierowanych przez wcześniej określoną funkcję wydatków O Briena-Fleminga20 (która przewiduje jednostronny nominalny poziom alfa wynoszący 0,0077 dla tej tymczasowej analizy) niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania w Luty 2007. Podane tutaj wyniki są ostateczne. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym ad 6”

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym cd

Randomizacja badań została scentralizowana, a przypisanie do grup badanych było prowadzone przez komputer w celu osiągnięcia równowagi pomiędzy obiema grupami, z warstwowaniem przed randomizacją w zależności od regionu, stanem sprawności ECOG (wynik 0 w porównaniu z wynikiem lub 2), oraz obecność lub brak makroskopowej inwazji naczyniowej (żyły wrotnej lub gałęzi) lub pozawątrobową. Przerwy w leczeniu i do dwóch redukcji dawki (najpierw do 400 mg raz na dobę, a następnie do 400 mg co 2 dni) były dozwolone w przypadku działań niepożądanych związanych z lekiem (patrz tabele B1 i B2 w dodatkowym dodatku). Jeśli konieczne było dalsze zmniejszenie dawki, pacjenci zostali wycofani z badania.
Leczenie kontynuowano aż do pojawienia się zarówno progresji radiologicznej, jak zdefiniowano przez RECIST, 18 i progresji objawowej, jak zdefiniowano w kwestionariuszu oceny funkcjonalnej terapii raka – czynnika zapalenia wątroby 8 (FHSI8) (Tabela A4 w dodatkowym dodatku), 19 lub w wystąpienie niedopuszczalnych zdarzeń niepożądanych lub zgonu. Przesunięcie pacjentów w grupie placebo do grupy sorafenibu było niedozwolone przed ostateczną ogólną analizą przeżycia. Continue reading „Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym cd”