Ustawodawstwo bez dymu tytoniowego i hospitalizacje w ostrym zespole wieńcowym ad 7

Skromne zmniejszenie o 8% częstości palenia miało miejsce w Nowym Jorku z powodu lokalnych i częściowych ograniczeń (tj. Ograniczeń w niektórych miejscach publicznych, ale nie w innych) w okresie 8 lat przed wprowadzeniem w całym stanie ustawodawstwa antynikotynowego iz powodu nietypowo niski poziom narażenia na dym w stosunku do normy9. Badacze oszacowali, że zmniejszenie częstości występowania wyniosłoby 19%, gdyby lokalne ograniczenia nie wystąpiły. Barone-Adesi i in. porównali liczbę przyjęć do szpitala w zawale mięśnia sercowego przed i po przyjęciu ustawodawstwa dotyczącego palenia tytoniu w Piemoncie, we Włoszech, z liczbą przyjęć w tych samych okresach w poprzednim roku.7 Liczba przyjęć zmniejszyła się u pacjentów w wieku 60 lat wiek lub młodszy (iloraz szans, 0,89; 95% CI, 0,81 do 0,98), ale nie u starszych pacjentów. W Rzymie, w którym mieszka 2,7 miliona osób, ostre zdarzenia wieńcowe zmniejszyły się o 7,9% wśród osób w wieku od 65 do 74 lat (95% CI, od 3,4 do 12,2) oraz o 11,2% u młodszych pacjentów (95% CI, od 6,9 do 15,3) ) .10 Wszystkie dotychczasowe badania były retrospektywne i wykorzystywały kliniczne etykiety diagnostyczne. Opisane powyżej badania nie obejmowały informacji na temat statusu palenia ani narażenia na bierne palenie, a badacze nie byli w stanie określić, czy ogólne ograniczenie przyjęć do szpitali dotyczyło niepalących czy palaczy. Tylko jedno poprzednie badanie zawierało informację o stanie palenia. Seo i Torabi odnotowali 71-procentową redukcję liczby przyjęć do szpitala Bloomington w Bloomington w stanie Indiana, z powodu ostrego zespołu wieńcowego wśród niepalących niepalących, od 17 przyjęć w 22-miesięcznym okresie przed uchwaleniem przepisów antynikotynowych do 5 przyjęć w 22-miesięcznym okresie po ustawodawstwie.12 Nie było znaczącej redukcji o 11% liczby przyjęć do szpitala kontrolnego. Nie zmniejszyła się liczba przyjęć wśród palaczy (8 vs. 7). Badacze nie byli w stanie potwierdzić zgłaszanego palenia na podstawie testów biochemicznych.
Metaanaliza z czterech wczesnych badań wykazała łączną szacunkową wartość względnego ryzyka wynoszącą 0,73.31. Późniejsze badania dostarczyły mniejszy szacunkowy efekt, ale 95-procentowe przedziały ufności związane z łącznym oszacowaniem (0,56 do 0,89) były jednak zgodne z 17% ogólną redukcję liczby hospitalizacji, którą zaobserwowaliśmy. Różnice między krajami są nieuniknione z powodu różnych poziomów podstawowego narażenia na dym.
Nasze badanie ma wiele mocnych stron. Dziewięć szpitali miało populację ponad 3 milionów. Potwierdziliśmy liczbę przyjęć prospektywnie, stosując standardową definicję obejmującą potwierdzenie oparte na testach biochemicznych. Połączyliśmy nasze dane z bazą danych Scottish Morbidity Record 01. Tylko 52% naszych pacjentów otrzymało kliniczną diagnozę ICD-10 o kodzie I21 (ostry zawał mięśnia sercowego), bez żadnej różnicy w diagnozie pomiędzy dwoma okresami badania (diagnozy z 1966 r. [52%] vs 1663 diagnozy [51%]). Pozostała część otrzymała nieinformacyjne kody: głównie I251 (choroba miażdżycowa), I200 (niestabilna dławica piersiowa), R074 (ból w klatce piersiowej, nieokreślona) i I248 (inne formy ostrej choroby niedokrwiennej serca); odkrycia te podkreślają ograniczenia retrospektywnych badań z wykorzystaniem rutynowych danych
[patrz też: implanty Warszawa, chirurgiczne usuwanie ósemek, dentysta w krakowie ]

Powiązane tematy z artykułem: chirurgiczne usuwanie ósemek dentysta w krakowie implanty Warszawa