Wykrywanie mutacji w EGFR w krążących komórkach raka płuc ad 7

Krążące komórki nowotworowe łatwo zidentyfikowano u wszystkich pacjentów w liczbach, które były wyższe niż te zidentyfikowane przy użyciu wcześniej dostępnych metod, o współczynnik około 100,6-9. Zastosowanie specyficznego dla allelu testu SARMS do identyfikacji mutacji EGFR w rzadkich populacjach komórek było możliwe dzięki nawrotowi natury tych mutacji, przy czym tylko 2 z 31 pacjentów z mutacjami identyfikowanymi przez sekwencjonowanie nie było w panelu testowym. Wraz z układem CTC, badanie SARMS może pozwolić na nieinwazyjne genotypowanie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc, które można powtórzyć w punktach podejmowania decyzji terapeutycznych podczas przebiegu leczenia pacjenta. Genotypowanie krążących komórek nowotworowych okazało się być bardziej czułe niż analiza wolnego plazmowego DNA (P = 0,009), a jednoczesna kwantyfikacja krążących komórek nowotworowych stanowi ważny kontekst do interpretowania wyników genotypowania.
Analiza krążących komórek nowotworowych powszechnie zidentyfikowała mutację oporności na lek T790M u większości pacjentów, u których wystąpiła kliniczna progresja guza podczas leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej. Nieoczekiwanie, użycie wysoce czułego testu allelu specyficznego dla allelu wykazało, że podgrupa pacjentów z mutacją EGFR zawiera rzadkie allele T790M zarówno przed wystawieniem na działanie inhibitorów kinazy tyrozynowej, jak i podczas odpowiedzi klinicznej. Uważa się, że T790M wydziela się poprzez selektywną presję podczas terapii, chociaż zgłaszano ją w rzadkich przypadkach u pacjentów bez wcześniejszej ekspozycji na lek, 25, 26, a mutacja nadaje dodatkowe właściwości transformujące po połączeniu w cis z bardziej powszechnymi mutacjami aktywującymi EGFR. , T790M może początkowo powstać z racji swojej onkogenności i może szybko pojawić się jako dominujący allel po leczeniu. Obecność rzadkich alleli T790M w próbkach nowotworu przed leczeniem nie wykluczała dramatycznych odpowiedzi na inhibitory kinazy tyrozynowej, ale miała znacząco niekorzystny wpływ na przeżycie wolne od progresji. Spekulujemy, że ten marker molekularny może być sposobem na odróżnienie pacjentów, którzy mogą mieć przedłużoną odpowiedź na erlotynib lub gefitinib, od tych, których odpowiedź jest krótkotrwała i którzy mogą być odpowiednimi kandydatami do drugiej generacji, nieodwracalnych inhibitorów lub kombinacji kinaz tyrozynowych. schematy celowanej terapii. Chociaż ostatnio opisano amplifikację protoonkogenu c-met (MET) jako drugiego mechanizmu nabytej oporności na inhibitory kinazy tyrozynowej, 19,20 nie wykryliśmy go w próbkach z biopsji guza przed leczeniem ani w krążących komórkach nowotworowych zebranych podczas przy użyciu ilościowego testu PCR (dane nie pokazane).
Najbardziej nieoczekiwaną obserwacją w naszym badaniu było pojawienie się dodatkowych aktywujących mutacji EGFR w krążących komórkach nowotworowych podczas terapii. Chociaż w teście SARMS nie można stwierdzić, czy dwie różne mutacje są obecne w tym samym lub w oddzielnych allelach, pacjent, u którego mieliśmy wystarczające DNA do bezpośredniego sekwencjonowania, ma wykluczające się mutacje w pierwotnym guzie i w krążących komórkach nowotworowych (Figura 3). Dlatego zakładamy, że identyfikacja różnych mutacji aktywujących EGFR reprezentuje pojawienie się różnych klonów nowotworowych
[więcej w: dentysta płock, dentysta w krakowie, dentysta legnica ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta legnica dentysta płock dentysta w krakowie