Bezpieczeństwo i skuteczność pierścienia dopochwowego dapiwiryny w zapobieganiu HIV u kobiet ad 8

Poprzednie próby badające profilaktykę HIV wykazały związek między przestrzeganiem zaleceń dotyczących leczenia a ochroną przed HIV-1, 11-13, a podobny wynik został przewidziany w tym badaniu. Jednak z góry określone kryteria oparte na stężeniach w osoczu i resztkowych poziomach dapiwiryny w używanych pierścieniach mogą nie być najbardziej odpowiednimi kryteriami oceny przyczepności. Oba kryteria mają znaczne ograniczenia. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenie w osoczu gwałtownie rośnie po wprowadzeniu pierścienia dopochwowego dapiwiryny, ponieważ początkowe uwalnianie dapiwiryny z pierścienia następuje po kinetyce pierwszego rzędu. Dapiwiryna jest wykrywalna w osoczu już po godzinie od założenia pierścienia, a średnie stężenia przekraczają 100 pg na mililitr w ciągu 8 godzin. Tak więc kobiety, które mogły używać pierścienia w sposób przerywany lub tuż przed wizytą w klinice miałyby stężenie w osoczu ponad 95 pg dapiwiryny na mililitr. Rzeczywiście, wymóg badania, że kobiety usuwają zużyty pierścień w klinice przed włożeniem nowego pierścienia prawdopodobnie przyczynił się do przeszacowania przylegania u uczestników.
Wstępny poziom ponad 23,5 mg dapiwiryny w pierścieniu, który był oparty na danych z badania fazy 1-2 przeprowadzonego w Afryce Subsaharyjskiej, 15 został wykorzystany podczas próby w celu określenia odsetka uczestników w grupie dapiwiryny. którzy w ponad 95% byli całkowicie nieprzypisani do reżimu. Jednak mediana resztkowego poziomu dapiwiryny obserwowana w fazie 1-2 badania iw dwóch badaniach fazy 15,16, jak również w badaniu pierścieniowym wynosiła 21 mg i dlatego jest prawdopodobnie lepszym wskaźnikiem trwałej przylegania do pierścienia. posługiwać się. Badawczo-czasowa analiza adherencji produktu, w której przyleganie zdefiniowano jako resztkowy poziom 21 mg lub mniej dapiwiryny w pierścieniu, wykazała, że stopień przejęcia HIV-1 wynosił 44% (95% CI, 7 do 67) niższy podczas okresów adherentnych niż w okresach nieadherentnych. Dalsze analizy danych z naszego badania mogą pomóc w określeniu bardziej odpowiedniej definicji przylegania na podstawie obiektywnych środków.
Mutacje związane z opornością na NNRTI były na ogół obserwowane z podobną częstością w grupie otrzymującej dapiwirynę i placebo, z wyjątkiem mutacji E138A, którą obserwowano częściej w grupie otrzymującej dapiwirynę. Substytucja E138A jest polimorfizmem podtypu C HIV-1 i chociaż jest związana z rylpiwiryną i etrawiryną, dwoma bliskimi analogami dapiwiryny, 17 nie jest związana z newirapiną i efawirenzem, które są szeroko stosowanymi NNRTI w regionie subsaharyjskim. Afryka. Dane są zgodne z danymi z badania ASPIRE10, które również nie wykazały znaczącej różnicy między grupą dapiwiryny a grupą placebo w liczbie uczestników z mutacjami NNRTI sugerującymi oporność na leki przeciwwirusowe.
Nie obserwowano istotnych różnic w odsetku pacjentów z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi pomiędzy grupą otrzymującą dapiwirynę a grupą placebo w badaniu ASPIRE. Dokładne monitorowanie bezpieczeństwa w przyszłych badaniach pomoże wyjaśnić te ustalenia.
Częstość występowania serokonwersji wynosząca 6,1 na 100 osobolat obserwowana w grupie placebo wystąpiła w kontekście badania klinicznego, w którym wszyscy uczestnicy otrzymywali regularne testy i porady na temat HIV, leczenie infekcji przenoszonych drogą płciową oraz bezpłatne prezerwatywy
[patrz też: lysoformin, przewód żylny, dihydrokwercetyna ]

Powiązane tematy z artykułem: dihydrokwercetyna lysoformin przewód żylny