Ciągłe leczenie lenalidomidu w niedawno rozpoznanym szpiczaku mnogim AD 7

Neutropenię i trombocytopenię 4 stopnia zgłaszano odpowiednio u 2 pacjentów (2%) i 5 pacjentów (6%). Czynnik stymulujący kolonię granulocytów podano 27 pacjentom (31%) podczas leczenia podtrzymującego lenalidomidem; (1%) otrzymywało transfuzje płytek krwi. Nie zgłaszano przypadków neutropenii z gorączką lub krwawieniem stopnia 3 lub 4 podczas leczenia podtrzymującego. Zakrzepica żył głębokich odnotowano u 2 pacjentów (2%) w grupie MPR-R i (1%) w grupie MPR; 8% pacjentów przerwało leczenie lenalidomidu z powodu działań niepożądanych. Wskaźnik 3-letnich inwazyjnych guzów wtórnych wynosił 7% dla MPR-R, 7% dla MPR i 3% dla MP. Trzyletnia stopa progresji lub zgonu była wyższa, odpowiednio 58%, 91% i 94% (ryc. 2 w dodatkowym dodatku). Analiza czasu przeżycia wolnego od zdarzeń, z drugim guzem pierwotnym uznawanym za zdarzenie, była zgodna z pierwotną analizą przeżycia wolnego od progresji (P <0,001) (ryc. 3 w dodatkowym dodatku). Hematologiczne drugorzędne guzy pierwotne obejmowały ostrą białaczkę szpikową (u 4 pacjentów w grupie MPR-R i 2 w grupie MPR), zespoły mielodysplastyczne (w jednym w grupie MPR-R, trzy w grupie MPR i jedną w grupie MP ), Ostra białaczka limfoblastyczna z komórek T (w jednym z grupy MPR-R) i przewlekła białaczka mielomonocytowa (w jednym z grupy MPR-R). Guzy lite o heterogennych typach występowały z podobną częstością we wszystkich leczonych grupach (u pięciu pacjentów w grupie MPR-R, czterech w grupie MPR i trzech w grupie MP).
Cztery zgony w grupach MPR-R i MPR zostały uznane za związane z lenalidomidem: 3 zgony u 152 pacjentów (2%) w grupie MPR-R (które były spowodowane zapaleniem płuc, wstrząsem septycznym i wstrząsem kardiogennym) i śmierć wśród 153 pacjentów (0,7%) w grupie MPR (z powodu lobarskiego zapalenia płuc).
W grupach MPR-R i MPR dawkę lenalidomidu zmniejszono podczas indukcji u 90 z 230 pacjentów (39%) w wieku od 65 do 75 lat, w porównaniu z redukcją dawki u 38 z 72 pacjentów (53%), którzy były starsze niż 75 lat; dawkę melfalanu zmniejszono odpowiednio u 79 (34%) i 32 (44%) tych pacjentów. Trzydziestu pacjentów (13%) w wieku od 65 do 75 lat i 16 pacjentów (22%), którzy byli w wieku powyżej 75 lat, przerwało leczenie z powodu zdarzeń niepożądanych (Tabela 3 w Dodatku uzupełniającym). W związku z tym pacjenci w wieku od 65 do 75 lat otrzymali 85% planowanej intensywności dawki lenalidomidu podczas indukcji MPR, w porównaniu z 74% wśród osób w wieku powyżej 75 lat (Tabela 3 w Dodatku uzupełniającym). Zależna od czasu analiza regresji Coxa wykazała dodatnią zależność pomiędzy czasem przeżycia bez progresji a łączną dawką melfalanu (grupa MPR-R, P <0,001, grupa MPR, P = 0,02) lub lenalidomid (grupy MPR-R i MPR, P <0,001), co wskazuje na wpływ tolerancji leczenia na skuteczność.
Dyskusja
To badanie 3 fazy wykazało, że MPR-R, trójlekowy schemat indukcji, po którym następuje utrzymanie lenalidomidu, był skuteczniejszy niż MPR lub MP z placebo i był związany ze zmniejszoną progresją odpowiednio o 51% i 60% w pacjenci ze świeżo zdiagnozowanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikowali się do przeszczepu
[hasła pokrewne: dentysta bielsko, leczenie kanałowe pod mikroskopem, chirurgiczne usuwanie ósemek ]

Powiązane tematy z artykułem: chirurgiczne usuwanie ósemek dentysta bielsko leczenie kanałowe pod mikroskopem