Grasica (thyrnus).

Grasica (thyrnus). Grasica powstaje z entodermalnego nabłonka kieszonek skrzelowych z tym zastrzeżeniem, że u większości ssaków pochodne kieszonek w dalszym ciągu rozwoju podlegają uwstecznieniu. W każdym razie grasica jest w swej istocie narządem parzystym, przybierającym jednak postać pozornie nieparzystą. Pączkujący nabłonek kieszonek III w dalszych fazach rozwojowych silnie się rozrasta, przesuwając się stopniowo wzdłuż tchawicy poprzez szyję aż do odcinka początkowego klatki piersiowej. Taka wędrówka grasic posiada różny zakres u poszczególnych ssaków. I tak, podczas gdy u Talpa i li Caria grasice są umieszczone tylko w obrębie szyi, to u Suidae, Boridae, Antilopidae i u Cerridae część grasic jest położona w okolicy szyjnej, a część we wnętrzu klatki piersiowej, tuż przed osierdziem. Najdalszą wędrówkę odbywają grasice u Carnirora, Equidae, Proboseidea. Rodentia i u Hominidae, gdyż u tych zwierząt oraz u człowieka zatrzymują się dopiero w odcinku początkowym klatki piersiowej. U ssaka dorosłego grasica (w dalszym ciągu będą określać ten narząd pod postacią nieparzystą) ma zazwyczaj zabarwienie różowawe, posiada spoistość miękką i leży na tchawicy w okolicy szyjno-piersiowej. W skład – grasicy wchodzą dwa płaty: – płat prawy (lobus dext. ) i – płat lewy (lobus sin. ), połączone ze sobą mierną ilością tkanki łącznej luźnej. Jak wypływa ze wstępnych uwag, każdy z tych płatów przedstawia w rzeczywistości jedną z dwóch grasic. [patrz też: hologramy na legitymację studencką, pracownia emg wrocław, pracownia emg ]

Powiązane tematy z artykułem: bortezomib hologramy na legitymację studencką pracownia emg